నూతన వ్యాసములు:
latest

728x90

header-ad

పండుగలు

పండుగలు
Showing posts with label బ్రాహ్మణులు. Show all posts
Showing posts with label బ్రాహ్మణులు. Show all posts

Sunday, July 26, 2020

పవిత్ర ధారణము - Pavitra Dharanamu


పవిత్ర ధారణం

దార్భం పవిత్రం తామ్రంవా రాజతం హైమ మేవవా| ధారయేద్దక్షిణే పాణౌ పవిత్రం చోత్తరోత్తరమ్||యాఙ్ఞవల్క్యః|
అనామికా ధృతం హైమం తర్జన్యాం రౌప్యమేవచ| కనిష్ఠికా ధృతం ఖాడ్గం తేన పూతో భవేన్నరః||
తర్జన్యాబి భూయాద్రౌప్యం స్వర్ణంచోప కనిష్ఠయా| గృహస్థః కర్ణయోశ్చైవ శుభేరౌక్మేచ కుండలే||
యోగ పట్టోత్తరీయంచ తర్జన్యారౌప్యమేవచ| కనీయసా సపిత్రాచ నధార్యమితి కౌశికః||

బ్రాహ్మణుడు సౌవర్ణముగాని, రాజతముగాని, తామ్రమయముగాని, దర్భ తోచేసినదిగాని ఐన పవిత్రమును ధరించ వలెను. ఉంగరపువ్రేలి యందు సువర్ణమును, చూపుడు వ్రేలి యందు వెండిని, చిటికెన వ్రేలి యందు ఖడ్గ మృగ సంబంధమునూ ధరించ వలెను. అట్లు ధరించిన పవిత్రత కలుగును.

అదేవిధంగా చెవులయందు సువర్ణ కుండలములను ధరించవలెను. “ తండ్రి జీవించినవాడు, అన్న జీవించి ఉన్నవాడు చూపుడు వ్రేలి యందు వెండిని, యోగ పట్టమును ఉత్తరీయముగా ధరించుట చేయగూడదు” అని కౌశికుడు చెప్పెను.

సంకలనం: కోటేశ్వర్ 

Friday, July 17, 2020

బ్రాహ్మణ నియోగులు - Brahmin Niyogis

బ్రాహ్మణ నియోగులు - Brahmin Niyogis

నియోగులు - ఆరువేల నియోగులు

వైదికులనుండి విడిపోయి, ప్రత్యేక శాఖగా ఏర్పడిన వారు 'నియోగులు'. ఇదొక విస్తృతమైన శాఖ. నియోగులలోనే
  •  1. ఆరువేల నియోగులు
  •  2. నందవరీక నియోగులు
  •  3. కరణకమ్మ నియోగులు
  •  4. వెలనాటి నియోగులు
  •  5. తెలగాణ్య నియోగులు
  •  6. ద్రావిడ నియోగులు
  •  7. కరణాలు
  •  8. శిష్ట కరణాలు
  •  9. కాసలనాటి నియోగులు
  • 10. పాకలనాటి నియోగులు - అని పలు ఉపశాఖలు ఉన్నాయి.
ఇదే విషయాన్ని శ్రీ రాణి శివశంకర శర్మ తమ 'The Last Brahmin' (pub: New Syllabus, May, 2002, p.45-46)లో పేర్కొన్నారు. వారు చెప్పినదాని ప్రకారం 'నియోగులు రెండు రకాలు. ఆరువేల నియోగులూ, నియోగులూ అని. నియోగి అనే పదానికి అర్థం కరణీకం, మంత్రి పదవీ లాంటి లౌకిక కార్యాల్లో రాజులచే వినియోగింపబడినవారు. నియోగులు సంప్రదాయ బ్రాహ్మణులు కారు. వారు పూర్తిగా లౌకిక బ్రాహ్మలు' అంటారు శ్రీ శర్మగారు. ఆయన దృష్టిలో 'సంప్రదాయ బ్రాహ్మణులు' అంటే బహుశా వైదికులు మాత్రమే అయి    ఉండవచ్చు. ఆ విషయంలో ఇప్పుడు ఏకీభావం ఉందో లేదో వేరే విషయం.
అయితే, ఆయన అదే పుస్తకం 40వ పుటలో ఇంకోమాటా అంటారు: 'పౌరోహిత్యంమీద కాక, లౌకిక వృత్తులమీద జీవించిన వారే నియోగులు. ఈ నియోగులలో ఆరువేల నియోగులు పెద్ద ఉపశాఖ... వెలనాటి ప్రాంతపు ఆరువేల గ్రామాలకు నియోగింపబడిన బ్రాహ్మణులే ఆరువేల నియోగులు'. శివశంకర శర్మగారు అన్నట్లు 'ఆరువేల నియోగులు...' ఆరువేల గ్రామాలకు నియోగింపబడిన వారో, ఆరువేల గ్రామాలకు చెందిన వారో... కొంచెం ఆలోచించాల్సిన విషయమే!!

ఏమైనా నియోగులలో శాఖల గురించి ఆలోచించే ముందు మనం ఒకప్పటి మన ఆంధ్రదేశాన్ని పరిశీలించడం అవసరం అవుతుంది. చాలా శతాబ్దాల క్రితం మన ఆంధ్రదేశాన్ని పరిపాలించిన ఆంధ్రసామ్రాజ్య ప్రభువులు (ప్రధానంగా కాకతీయుల పరిపాలనాకాలంలో) పరిపాలనా సౌలభ్యం కోసం దేశాన్ని పలు చిన్న ప్రాంతాలుగా విభజించారు. శతాబ్దాలపాటు జరిగిన, అమలులో ఉన్న ఆ విభజనలనుబట్టి, స్థూలంగా ఆంధ్రదేశం వేర్వేరు కాలాలలో ఈ దిగువ ప్రాంతాలుగా విభజితమయి ఉండేది. (అక్షరక్రమంలో):

అస్సక దేశం, అశ్మక దేశం (మంజీరికా దేశం): నేటి నిజామాబాద్‌ జిల్లా
ఆరువేల నాడు, వెలనాడు: కృష్ణానదీ దక్షిణ ప్రాంతం, వేంగిలో ఒక భాగం (నేటి గుంటూరు జిల్లాలోని చందోలు ప్రాంతం)
కన్నాడు ప్రాంతం: నేటి కర్నాటక ప్రాంతం
కమ్మనాడు (కర్మ రాష్ట్రం): గుంటూరు నుంచి మన్నేరు వరకు
కాసలనాడు: పటం చెరువు (ఒకప్పుడు పొట్ల చెరువు) ప్రాంతం, నేటి పటాన్‌ చెరువు ప్రాంతం
కొనసీమ (కోనసీమ): తూర్పు గోదావరి జిల్లాలోని అమలాపురం, రాజోలు తాలూకాలు
కొరవి మండలం: (దో) డోర్నకల్లు - మానుకోట సమీప ప్రాంతం
కొండవీడు: నేటి గుంటూరు జిల్లా
దేవ రాష్ట్రం: నేటి విశాఖపట్నం జిల్లాలోని ఎలమంచిలి ప్రాంతం
నతవాటి సీమ: నేటి ఖమ్మం జిల్లాలోని మధిర ప్రాంతం
పల్నాడు (పలనాడు ప్రాంతం, పల్లవనాడు): నేటి మాచెర్ల, గురజాల ప్రాంతాలు
పాకనాడు (పోకనాడు, పూగి రాష్ట్రం): సముద్రతీరం నుంచి పెన్నా - గుండ్లకమ్మల మధ్య వెలిగొండల మీదుగా - కడప జిల్లాలోని బద్వేలు, రాజంపేట తాలూకా వరకు(మన్నేరు నుండి పెన్నానది వరకు) గల ప్రాంతం

పులుగులనాడు: నెల్లూరు - తిరుపతి ప్రాంతం
పొత్తపినాడు: నేటి కడప జిల్లాలోని రాయచోటి ప్రాంతం
ములకనాడు: మహారాష్ట్రలోని పైఠన్‌ ప్రాంతం
మెతుకు సీమ: నేటి మెదక్‌ జిల్లా
రేనాడు: కడప, కర్నూలు, చిత్తూరు జిల్లాలు
లేములవాడ: నేటి కరీమ్‌ నగర్‌ జిల్లాలోని వేములవాడ ప్రాంతం
వజ్రభూమి: నెల్లూరు, గుత్తి, కందనోలు మండలాలు
వజ్రాలదిన్నా: ధాన్యటకము (నేటి గుంటూరు జిల్లాలోని అమరావతి)
వెలనాడు: కటకంనుంచి పిఠాపురం వరకూ ఉన్న ప్రాంతం
వేగి లేదా వేంగి దేశం: కృష్ణాగోదావరీనదుల మధ్య ప్రాంతం
సబ్బి సాయిర (సబ్బి, సబ్బినాటి) మండలం: కరీమ్‌నగర్‌ జిల్లా
హిరణ్య రాష్ట్రం: కడప జిల్లాలోని జమ్మలమడక ప్రాంతం

పై విషయాలను పరిశీలిస్తే ఒక్క సంగతి స్పష్టమవుతుంది: నియోగులలో చాలా శాఖలు లేదా విభాగాలు ప్రాథమికంగా ఆయా ప్రాంతాల ఆధారంగా రూపొందినవేనన్నది స్పష్టం. ఆరువేల (నాటి) నియోగులు, కాసలనాటి నియోగులు, పాకలనాటి నియోగులు, తెలగాణ్య నియోగులు, ములకనాట్లు, వెలనాట్లు.. ఇవన్నీ ఇలా ఏర్పడినవేనన్నది అర్థమవుతుంది.

శిష్ణు కరణాలు, శిస్తు కరణాలు, సృష్టి కరణాలు అనే నియోగుల తెగ వారు అధికంగా ఒడిషాలోని గంజాం నుంచి మన శ్రీకాకుళం, విజయనగరం, విశాఖపట్నం జిల్లాల్లో ఉంటున్నారు. వీరు అధికంగా ఉపాధ్యాయ వృత్తిలోనూ, కరణీకంలోనూ స్థిరపడ్డారు. ఈ తెగ అసలు పేరు 'శిష్టకరణతో బ్రాహ్మణులు' అనీ, వీరు ఉత్కళ బ్రాహ్మణులలో ఒక తెగ అనీ శ్రీ చుండూరి వేంకట సుబ్రహ్మణ్యంగారి (వర్ణ వ్యవస్థలో బ్రాహ్మణులు, పే. 98) ఉవాచ.

అయితే, 'శిష్టి కరణాలు' అనే పదం అసలు 'శ్రేష్ఠ కరణాలు' అనే పదంలోంచి వచ్చిందని, అంటే వారు కరణాలలో ఉత్తమమైనవారనే అర్థం చెప్పుకోవచ్చుననీ మరికొందరి భావన. నిఘంటువులలో 'శిష్టి' అనే పదానికి అర్థం వెతికితే, ఆ పదానికి 'ఆజ్ఞ' అనే అర్థాన్ని బహుజనపల్లి సీతారామాచార్యులుగారు  కూర్చిన

'శబ్ద రత్నాకరము'తోబాటుగా, 'బ్రౌణ్య తెలుగు - ఇంగ్లీషు నిఘంటువు', ఆచార్య జి.ఎన్‌. రెడ్డిగారి 'తెలుగు నిఘంటువు'లు చెప్తున్నాయి.

'ఆజ్ఞ' అంటే మళ్లీ 'నియోగము' అనే మరో అర్థాన్ని ఆచార్య జి.ఎన్‌. రెడ్డి గారి 'తెలుగు పర్యాయపద నిఘంటువు' చెప్తుండగా, 'నియోగము' అనే పదానికి 'హుకుమ్‌' అనే అర్థాన్ని తాటికొండ తిమ్మారెడ్డి సర్దేశాయ్‌గారు కూర్చిన 'శబ్దార్థ చింతామణి' (తెలుగు - ఉర్దూ) నిఘంటువు వివరిస్తోంది.

అంటే, 'నియోగము' అన్నా, 'ఆజ్ఞ' అన్నా ఒకటే అర్థం. బహుశా, ప్రాంతీయపరంగా ఆయా పదాలు వాడుకలో ఉండేవన్నమాట.

అలా చూస్తే, 'శిష్టి కరణాలు' 'నియోగులు' అన్నది స్పష్టం.

ఇక, మహారాష్ట్రలో అధికంగా ఉండే ప్రథమ శాఖ నియోగులు అయితే, శుక్ల యజుర్వేదాన్ని అనుసరిస్తారు. (అయితే, నియోగులలో ఎక్కువ మంది కృష్ణ యజుర్వేదాన్ని అనుసరించేవారే!). ఈ ప్రథమ శాఖ నియోగులలోనూ అనేక శాఖలు ఉన్నాయి. వాజసనేయులు, శైవులు, యాజ్ఞవల్క్యులు, కాణ్వులు వంటివి.

కృష్ణానదికి ఉత్తరాన ఉన్న ఆంధ్రదేశాన్ని క్రీ.శ. 3వ శతాబ్దంలో పరిపాలించిన బృహత్ఫలాయనుల కాలంలో ఆంధ్రదేశాన్ని పరిపాలన సౌలభ్యం కోసం 'హారము, ఆహారము, విషయము, నాడు'లుగా విభజించటం జరిగింది. (ఆంధ్రుల సాంఘిక చరిత్ర, బి.ఎన్‌.శాస్త్రి, ప్ర. మూసీ పబ్లికేషన్స్‌, 1991, పే. 136). తెలుగువారుండే ఆంధ్రదేశం 'తెలుగునాడు', తమిళులు ఉండే ప్రాంతం 'తమిళనాడు'లుగా ఎందుకు అయ్యాయో, కృష్ణాగోదావరి ప్రాంతాలలో 'అగ్రహారాలు' ఎందుకు ఉండేవో, బ్రాహ్మణులు 'అగ్రహారాల'లో ఎందుకు ఉండేవారో, వారు 'అగ్రహారికులు' ఎందుకు అయ్యారో స్పష్టంగా తెలుస్తోందికదా!!

నియోగుల గురించిన కథలు

బ్రాహ్మణులలో 'ఆరువేల నియోగులు' లేదా సంక్షిప్తంగా ఇప్పుడు అనేకులు వ్యవహరించే 'నియోగులు' అన్న ఒక బ్రాహ్మణశాఖ పుట్టుపూర్వోత్తరాల గురించిన కథలు చాలానే ఉన్నాయి.

ఒకప్పుడు 'వెలనాడు'గా చరిత్రలో ప్రసిద్ధమైన నేటి కృష్ణా, గుంటూరు జిల్లాలోని కొంత భాగాన్ని, అంటే కృష్ణానదికి దక్షిణ దిశగా ఉన్న (నేటి చందోలు) ప్రాంతాన్ని ఒకప్పుడు 'షట్సహస్ర దేశం' అనేవారని డా. నేలటూరి వెంకటరమణయ్య గారు తమ 'ఆంధ్రుల చరిత్ర'లో పేర్కొన్నారు. వెలనాడుకు ఆరువేల గ్రామాల పరిధి ఉండటం వల్ల ఈ పేరు వచ్చిందని వివరణ. ఆ ప్రాంతానికి చెందిన బ్రాహ్మణులను 'ఆరువేలనాటి (ప్రాంత) నియోగులు' అనేవారనీ ఒక వాదం. ఈ ప్రాంతాలలోని బ్రాహ్మణులలో కొందరిని నాటి సామాజిక అవసరాల కోసం వైదిక వృత్తినుంచి విడదీసి వేర్వేరు పనులకు నియోగించిన కారణంగా వీరిని 'ఆరువేల నాటి నియోగులు' లేదా 'ఆరువేల నియోగులు' అనటం ఆరంభమయిందని పలువురి భావన.

ఇక్కడ గమనించాల్సిన అంశం ఒకటి ఉంది. నియోగులకు ప్రాంత పరంగా 'ఆరువేలనాటి నియోగులు' అన్న పేరు వచ్చిందా లేక, వారి సంఖ్యాపరంగా 'ఆరువేల నియోగులు' అన్నమాట వచ్చిందా అనేది స్పష్టంగా తెలియటం లేదు.

కాకతీయుల పరిపాలన కాలంలో, ఆరువేల మంది బ్రాహ్మణులను, స్థానిక గ్రామాలకు చెందిన పత్రాల (రికార్డుల) నిర్వహణ కోసం గ్రామాధికారులుగా, గ్రామ కరణాలుగా (బహుశా రాయనమంత్రి - ఆయనే గోపరాజు రామప్రధాని - ఆదేశాల ప్రకారం) నియోగించారనీ, అందుకే వారికి 'ఆరువేల నియోగులు' అన్న పేరు వచ్చిందనీ మరో కథనం. అంతవరకూ యుద్ధాలలో సైతం వీరులుగా పాల్గొన్న బ్రాహ్మణులు యుద్ధరంగాన్ని వీడి, పాలనా రంగంలోకి వచ్చారని అనుకోవచ్చు. 'ఇదం బ్రాహ్మం ఇదం క్షాత్రం' అన్న సూక్తే బ్రాహ్మణులు గతంలో యుద్ధరంగంలోనూ తమ శౌర్యసాహసాలను చూపారనే దానికి సాక్ష్యం. అందుకే ఇప్పటికీ కొందరి బ్రాహ్మణుల ఇంటిపేర్లలో, వారి గతకాలంనాటి శౌర్యాన్ని ప్రదర్శిస్తూ, 'రాజు' అన్న పదం (అన్నంరాజు, కోటంరాజు, ద్రోణంరాజు, మాదిరాజు వగైరా) దర్శనం ఇస్తుంటుంది.

ఇక్కడ మరొక విషయాన్నీ వివరించి చెప్పుకోవటం అవసరం: మన ఆంధ్రదేశంలోని అనేక గ్రామాల పూర్వ చరిత్రలను, అవి కట్టుడు కథలేకానీ, కాకమ్మ కథలే కానీ, వాటిని వీలైనంత వరకూ రికార్డ్‌ చేయించిన వ్యక్తి కల్నల్‌ కాలిన్‌ మెకంజీ (Col. Collin Mackenzie). ఆయన 1783లో ఈస్ట్‌ ఇండియా కంపెనీలో మద్రాస్‌ ఇంజనీర్స్‌ సర్వీస్‌లో చేరారు. (తర్వాత ఆయన 1810 నాటికి భారతదేశానికి సర్వేయర్‌ జనరల్‌ కూడా అయ్యారు). ఆయనకు స్వతహాగా ఉన్న ఆసక్తి కారణంగా దేశంలోని అనేక ప్రాంతాలలో పర్యటించారు. అప్పుడు ఆయన చూసిన అనేక రాళ్లు, రప్పలు, కొండలు, గుట్టలు వంటి అన్నిటి వెనకా ఎన్నో కథలు ఉన్నాయనిపించి, సొంత డబ్బుతో శ్రీ కావలి వెంకట బొర్రయ్యను, వారికి సాయం చేసేందుకు బొర్రయ్య సోదరులైన లక్ష్మయ్య, రామస్వామిలను కూడా నియమించి, ఈ రాళ్లు, రప్పలు, కొండలు, గుట్టల వెనక గల కథలను సేకరించటం ఆరంభించారు. ఈ పనికి అనుబంధంగా, ఆయా ప్రాంతాలలో కరణాల ద్వారా స్థానిక చరిత్రలను రాయించారు. ఈ పని సుమారుగా 1810 ప్రాంతాలలో జరిగి ఉంటుంది. ఇలా సేకరించిన గ్రామ చరిత్రల రికార్డులను ఇప్పుడు మెకంజీ పేరు మీదనే 'మెకంజీ రికార్డులు' అనే అంటున్నారు. ఇవి మొత్తం 1568. వీటినే 'కవిలెలు' అనీ, 'దండ కవిలెలు' అనీ అంటారు.

కవిలెలు చెప్పే కథలు
అనేకంగా ఉన్న ఈ గ్రామ రికార్డులలో కానవచ్చే ఒక సాధారణ అంశం - మన (ఆరువేల) నియోగులకు సంబంధించినది కావటం విశేషం. వీటిలో ఉన్న ఆ సాధారణ అంశం ప్రకారం -

క్రీ.శ. 1134లో గణపతి దేవుడు అనే ఒక రాజు, గణపతుల రాజ్యానికి అధిపతి అయ్యాడు. ఆయన వద్ద గోపరాజు రామన్న అనే ఒక మంత్రి ఉండేవాడు. కాకతి గణపతి రాజు దగ్గరనుంచి రాజ్యానికి చెందిన పూర్తి కరణీకపు హక్కులను రామన్న మంత్రి పొందాడు. తనకు లభించిన ఈ కరణీకపు హక్కులను రామన్న మంత్రి 'రక్తాక్షి నామ సంవత్సర భాద్రపద అమావాస్య (సూర్యగ్రహణం) మంగళవారంనాడు, కృష్ణానదీతీరంలో నియోగులకు' సంక్రమింపజేశాడు. (గ్రామ కైఫీయత్తులు, గుంటూరు జిల్లా, పే. 81, 83; గ్రామ కైఫీయత్తులు, పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా, పే.12, ప్రచురణ: ఆంధ్రప్రదేశ్‌ స్టేట్‌ ఆర్కైవ్స్‌, తార్నాకా, హైదరాబాద్‌, 2005).

వివిధ ప్రాంతాలలోని గ్రామాలకు చెందిన అనేకమంది కరణాలు రాసినది దాదాపు ఇలాగే ఉన్నా, ఇది చరిత్రకు దూరమంటారు సుప్రసిద్ధ పరిశోధకులు

శ్రీ పి.వి.పరబ్రహ్మ శాస్త్రి. దానికి వారు చెప్పే కారణాలివీ:
  • 1. క్రీ.శ. 1134-1135లో ఆంధ్రదేశంలో గజపతుల రాజ్యం   ఉండేది కాదు. క్రీ.శ. 1134లోనే చాళుక్య - చోళుడైన రెండవ కులోత్తుంగుడు రాజు అయ్యాడు. ఆయన గణపతీ కాడు, గజపతీ కాడు. అదే కాలంలో, అంటే క్రీ.శ. 1135లో రెండవ గొంక (మహారాజు), పశ్చిమ చాళుక్యులను తరిమివేసి, కొత్త పాలనా విధానంతో, వెలనాడులో  తన పాలనను ప్రారంభించాడు. అప్పటి నుంచే గ్రామ కరణీకాలను వారసత్వంగా పరిగణించటం ఆరంభం అయింది.
  • 2. క్రీ.శ. 1323లో కాకతీయ సామ్రాజ్య పతనం జరిగిన తర్వాత, ఉత్కళ (ఉత్తర కళింగ)లో గజపతులు, విజయనగరంలో నరపతులు, దక్కన్‌ ముస్లిము ప్రాంతాలలో అశ్వపతులు తలెత్తటం జరిగింది. అయితే, గజపతులు, గణపతులు, నరపతులు, అశ్వపతులు... ఈ చరిత్ర, ఈ పదాల మధ్య  తేడాలు నాటి గ్రామకరణాలకు అంతగా అర్థం కాకపోయి ఉండవచ్చు.
  • 3. క్రీ.శ. 1454లో గజపతి రాజుల వద్ద మంత్రిగా ఉన్న ఒక వ్యక్తి (బహుశా గోపరాజు రామన్న కావచ్చు) గ్రామ రికార్డులను 'కవిలె'లు, లేదా 'దండ కవిలె'ల పేరుమీదుగానూ, వాటిని నిర్వహించేవారికి వారసత్వ (మిరాశీ) హక్కులున్న కరణీకాల పద్ధతిని ప్రారంభించాడు. ఈ సందర్భంగా ఆయన గతకాలానికి చెందిన అంశాలను కూడా ఆ 'కవిలె'లలో పొందుపరచవలసిందిగా ఆజ్ఞలు లేదా సూచనలు చేసి ఉండవచ్చు.
  • 4. క్రీ.శ. 1802 నుంచి 1820లోగా మెకంజీ ఆజ్ఞలమీద, గ్రామ కరణాలు తమవద్దనున్న, లేదా తమకు తెలియవచ్చిన గ్రామ సంబంధిత విషయాలను సేకరించారు. పైన పేర్కొన్న 1, 2, 3 అంశాలలోని విషయాలను ఈ గ్రామ కరణాలు (అనాలోచితంగానో, తమ అమాయకత్వంతోనో) కలిపేయటం ద్వారా కొన్ని చారిత్రక అవాస్తవాలు ఈ 'మెకంజీ రికార్డుల'(Mackenzie Records) లోకి వచ్చేసి ఉండవచ్చు.
అంటే, శ్రీ పరబ్రహ్మ శాస్త్రిగారి అంచనా ప్రకారం, క్రీ.శ. 1134 నుంచి గ్రామకరణీకం వారసత్వపరమైన హక్కు అయి ఉండవచ్చు. క్రీ.శ.1454 నుంచి (బహుశా) గోపరాజు రామన్న మంత్రి ఆదేశాల మీద 'దండ కవిలె'ల పద్ధతిలో గ్రామ రికార్డుల నిర్వహణ ఆరంభం అయి ఉండవచ్చు. 1323 నాటికే కాకతీయుల పాలన అంతరించింది గనుక, ఈ గోపరాజు రామన్న మంత్రి కాకతీయుల మంత్రి అయ్యే ప్రసక్తే లేదు. ఆయన బహుశా గజపతుల కాలంనాటివాడే అయి ఉండవచ్చు.

పై అంశాలను పరిశీలిస్తే... మనకు కొన్ని విషయాలు అర్థం అవుతాయి: గ్రామ కరణీకాల ఉద్యోగాలకు గోపరాజు రామన్న మంత్రి బ్రాహ్మణులలో కొందరిని నియోగించిన కారణంగా అప్పుడు కొత్తగా 'నియోగి' శాఖ ఏర్పడి ఉంటుందన్న భావం తప్పు కావచ్చు. ఎందుకంటే, తిక్కన రాసిన భారతంలో తనను తాను 'నియోగి'గా ఆయన పేర్కొన్నారు. తిక్కన కాలం క్రీ.శ.13వ శతాబ్దం అన్నది తెలిసిందే. అంటే, రామన్న మంత్రి (గోపరాజు రామప్రధాని) కాలానికి కనీసం రెండు శతాబ్దాల ముందునుంచే 'వైదికి', 'నియోగి' శాఖాభేదాలు ఉండి ఉండవచ్చు.

మరొక్క విషయం: ఆంధ్రేతిహాస పరిశోధక మండలి, రాజమండ్రి వారి ఆధ్వర్యంలో, సుప్రసిద్ధ చారిత్ర పరిశోధకులు డా. మారేమండ రామారావుగారి సంపాదకత్వంలో వెలువడిన సుమారు 430 పేజీల 'కాకతీయ సంచిక' (తొలి ప్రచురణ: 1935, ఆంధ్ర ప్రదేశ్‌ ప్రభుత్వ పురావస్తు ప్రదర్శన శాలల శాఖవారి మలి ప్రచురణ: 1991)లో కానీ, లేదా శ్రీ పి.వి. పరబ్రహ్మ శాస్త్రిగారి విశిష్ట పరిశోధన 'కాకతీయులు' (దాదాపు 300 పేజీలు ఉన్న ఈ పుస్తక ప్రచురణ: మీడియా హౌస్‌, హైదరాబాద్‌, 2005, అనువాదం: శ్రీ కాకాని చక్రపాణి) లో కానీ ఎక్కడా 'గోపరాజు రామప్రధాని' పేరు కానరావటం లేదన్నదీ మనం గుర్తించాలి.

'కాకతీయ సంచిక'లో కేవలం ఒకే ఒక్కచోట మాత్రం గ్రామ కరణాలుగా నియోగి బ్రాహ్మణుల నియామకంగురించిన ప్రస్తావన ఉంది (శ్రీ మేడేపల్లి వెంకటరమణాచార్యులు వారి వ్యాసం 'కాకతీయ వంశం', పే. 193). అదికూడా గ్రామకరణాలుగా అంతవరకూ ఉన్న 'వారి నాయుద్యోగములనుండి తప్పించివేసి, వారి స్థానమందు నియోగి బ్రాహ్మణులను బెట్టెను' అని ఉంది. అంటే, అప్పటికే 'నియోగి బ్రాహ్మణులు' అనేవారు ఉన్నట్లే భావించవలసి వస్తోంది. ఇదే పుస్తకంలో సందర్భవశాత్తూ, మరొకచోట కాకతీయుల  పరిపాలనాకాలంలో రాజకీయ నియోగములు, సేనా నియోగములు వంటివి ఉండేవని రాశారు. ఇక్కడ 'నియోగం' అంటే అర్థం 'విభాగం' అని మాత్రమే తోస్తోంది. ఇలా అనిపించటానికి కారణం ఈ వాక్యం: '.. సేనానాయకా ద్యనేకోద్యోగములు గల సైనిక నియోగ మొకటి ప్రత్యేకముగ నుండెడిది.' ఈ వ్యాసంలోనే, పరిపాలనా సౌలభ్యంకోసం కాకతీయుల కాలంలో మొత్తం 77 రాజకీయ నియోగములు ఉండేవని పేర్కొన్నారు. ('కాకతీయుల చరిత్రము', డా. మారేమండ రామారావు, పే.87). అయితే, ఇదే సంపుటి 'పరిచయము' వ్యాసంలో శ్రీ వి.వి.కృష్ణశాస్త్రి గారు 'కాకతీయుల కాలంలో రాజ్యం పరిపాలనార్థం నాడులుగా విభజింపబడినట్లు ప్రతాపరుద్రుని శ్రీశైల శాసనాలు తెలుపుతున్నై. వేంగినాడు, వెలనాడు, నతవాడి, కోనమండలం, విసురునాడు, ఏఱువనాడు, మార్జవాడి, కొండపల్లినాడు, శకలిసీమ, ప్రొలినాడు ప్రశస్తి చెందినవి. నాడులు స్థలముగాను, ఒక్కొక్క స్థలములో కొన్ని గ్రామాలు చేరియుండేవి. వానికి స్థల కరణాలు, స్థల తీర్పరులు, స్థల సుంకరులు, గ్రామకరణాలు, గ్రామ తీర్పరి అధికారులుగా వుండేవారు' అని రాశారు. ఈ వ్యాసంలో ఇన్ని వివరాలు ఉన్నా, కరణాలుగా నియోగి బ్రాహ్మణుల నియామకం గురించి కానీ, గోపరాజు రామప్రధాని గురించి కానీ ఏ ప్రస్తావనా లేదన్నది గమనార్హం. (నాడులు సీమలుగా, సీమలు స్థలములుగా, స్థలములు గ్రామములుగా విభజితం అయ్యాయని పైన పేర్కొన్న డా. మారేమండ రామారావుగారి వ్యాసంలో ఉంది. పే. 87)

అయితే, మెకంజీ పుణ్యమా అని రూపొందిన 'కైఫీయత్తుల' కారణంగా ఇప్పుడు అభిస్తున్న అనేక గ్రామాల చరిత్రలో ఉన్న గోపరాజు రామప్రధాని గురించిన వృత్తాంతం పూర్తిగా కొట్టివేయలేమనేందుకు మరికొన్ని అంశాలు తోడవుతున్నాయి.

గ్రామ చరిత్రలలో పేర్కొన్న 'రక్తాక్షి నామ సంవత్సర భాద్రపద అమావాస్య మంగళవారం' శాలివాహన శకం 1037కు సరిపోతుందని శ్రీ నందవర చౌడేశ్వరీ చరిత్రలో ఉంది. (శ్రీదేవీ మాహాత్మ్యము-శ్రీ నందవర చౌడేశ్వరీ చరిత్ర, రచన : శ్రీ గోపానందనాథులు, మే, 2010, పే. 15). (అయితే, క్రీ.శ. 1037వ సంవత్సరం ఈశ్వర నామ సంవత్సరం అవుతుందని డా. ఆదిరాజు ఫణీంద్ర తెలియజేశారు.) అయినా, .ఇది సరైనదే అనుకుంటే, గోపరాజు రామప్రధాని అసలు కాకతీయుల కాలంనాటివాడు కానేకాకపోవచ్చు. అప్పుడు ఆయన గురించిన ప్రస్తావన కాకతీయులకు సంబంధించిన ఏ పుస్తకంలోనూ ఉండకపోవటం సహజం. ఈ పుస్తకం ప్రకారం అయితే, గోపరాజు రామప్రధాని, ఓఢ్రరాజైన గణపతి దేవుని కాలానికి చెందినవాడుగా తేలతాడు.

ఇక్కడ మరో విషయాన్నీ ప్రస్తావించుకోవటం భావ్యంగా ఉంటుంది. ఎన్నో కైఫీయత్తులలో ప్రస్తావితమైన 'రక్తాక్షి నామ సంవత్సర భాద్రపద అమావాస్య మంగళవారం, సూర్యగ్రహణం' రో.ఉకు సరైన ప్రస్తుత గ్రెగోరియన్‌ క్యాలెండర్‌ తేదీ ఏదయి ఉంటుందా అన్న ఆసక్తితో కొంత పరిశోధననూ నేను చేపట్టాను. నా విజ్ఞప్తి మేరకు, డా. ఆదిరాజుఫణీంద్రగారు తెలియజేసిన వివరాల స్రకారం,క్రీ.శ. 1084 సెప్టెంబర్‌ 9వ తేదీ రక్తాక్షి నామ సంవత్సర భాద్రపద బహుళ అమావాస్య అవుతోంది. ఎటొచ్చీ అమావాస్య సోమవారం.రాత్రితో ముగుస్తోంది. సోమవారం రాత్రి అంటే, మంగళవారం పొద్దు వచ్చినట్లే అని భావిస్తే, ఈ తిధి సరిపోతుంది. పైగా ఆ రోజు కొద్దిగా సూర్యగ్రహణం కూడా ఉండటం విశేషం. 'కొద్దిగా' అనటం దేనికీ అంటే, ఈ సూర్యగ్రహణం సంపూర్ణం కాదు, మన దేశంలో అంతగా దర్శనమూ ఇవ్వలేదు. చైనా దేశంలో ఈ సూర్యగ్రహణం ఉందని వారు వివరించారు. క్రీ.శ. 1084 అంటే, కాకతీయుల సామ్రాజ్యం తొలినాళ్లన్నది స్పష్టం. మరి అప్పటికే, రాజ్యపాలనలో కుదురుకోవటం,   ప్రభుత్వ విధివిధానాల నిర్ణయం జరగటం వంటివి చోటు చేసుకుని  ఉంటాయా అన్నది సందేహమే! మళ్లీ రక్తాక్షి నామ సంవత్సరం, అరవై ఏళ్లకు కానీ అంటే, 1144కు కానీ రాదు, అది 1037కు బహుదూరం అన్నదీ వాస్తవం. ఈ కోణంలో మరికొంత విషయాలు అవగతమయితే తప్ప, వైదికి, నియోగి శాఖావిభజన ఎప్పుడు జరిగిందీ, ఎందుకు జరిగిందీ తెలియరాదు.   

భారతంలో నియోగులు
నన్నయ తన్ను తాను 'కులబ్రాహ్మణుడ'ని తన ఆంధ్ర మహాభారతం, ఆది పర్వం, 9వ పద్యంలో వర్ణించుకున్నాడు. అప్పటికింకా వైదికి, నియోగి శాఖాభేదాలు ఏర్పడలేదు కాబట్టి, ఆయనను బ్రాహ్మణుడు అనటంతో సరిపెట్టాలి. నిజానికి అది తనను తాను 'పురోహితుడి'నని చెప్పుకోవటం అనుకోవాలి. నన్నయ వారిది ముద్గల గోత్రం. ఇది బహుశా ఇప్పటి మౌద్గల్యస (లేదా ముద్గల) గోత్రం కావచ్చు. నన్నయ వారిది తణుకు.

ఇక, తిక్కన విషయం: తిక్కన సోమయాజి అసలు పేరు 'తిరుకుల' కావచ్చునని పరిశోధకుల భావన. ఇది శ్రీకాళహస్తీశ్వరుని పేరు అయి   ఉండవచ్చు. (శ్రీ కాళ - శ్రీ కల - తిరుకల - తిక్కల - తిక్కన.. ఇవీ ఆ పదం పొందిన రూపాంతరాలు కావచ్చు.) వీరి ఇంటిపేరు కొట్టరువు వారు. వీరు గౌతమస గోత్ర నియోగి బ్రాహ్మణులు.

ఎర్రన శ్రీవత్స గోత్రానికి చెందిన నియోగి బ్రాహ్మణుడు. వీరి ఇంటిపేరు 'చెదలువాడ' (చదలవాడ కాదు) అయిఉండవచ్చునని ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయం ప్రచురించిన 'ఆంధ్ర మహాభారతం' ద్వితీయ సంపుటం, ఆరణ్యపర్వం, పే. 62లో ఆ గ్రంథ సంపాదకులు పేర్కొన్నారు.

నన్నయ 'కులబ్రాహ్మణుడు' కాగా, తిక్కన, ఎర్రనలు నియోగి బ్రాహ్మణులు కావడం విశేషం. నన్నయ్య కాలానికి తర్వాత, తిక్కన కాలానికి ముందు 'నియోగి' బ్రాహ్మణుల తెగ ఏర్పడి ఉండవచ్చుననేందుకు ఇవి సూచికలు కావచ్చు!!

వేంగీ చాళుక్యుల కాలంలోనే బ్రాహ్మణుల చరిత్ర గొప్ప మలుపు తిరిగింది. అంతకాలం వేదపఠనానికి, పురహితానికి మాత్రమే పరిమితమైన బ్రాహ్మణులు మంత్రాంగ, మంత్రిత్వ నిర్వహణలకు దారి తీశారు. 'బ్రాహ్మణులు కేవలము వేదశాస్త్ర పాండిత్యాలతోనే కాలంపుచ్చక, రాజోద్యోగాలు నిర్వహించ సాగారు. సేనాపతులుగా పేరుపడ్డారు. క్షత్రియరాజులకు బ్రాహ్మణ మంత్రులు ఏర్పడ్డారు. రాజరాజ నరేంద్రుని వద్ద వజ్జియప్రగడ ప్రధానిగా ఉండేవాడు. బ్రాహ్మణులు మంత్రిత్వం నిర్వహించే ఆచారం చాళుక్యుల కాలంలోనే ప్రారంభమైనది. నియోగి, వైదిక శాఖలకు ప్రారంభం జరిగింది' అని పేర్కొన్నారు శ్రీ ఏటుకూరి బలరామ మూర్తి తమ 'ఆంధ్రుల సంక్షిప్త చరిత్ర' (పే.91)లో.

వీరే అదే పుస్తకంలో 132వ పేజీలో 'బ్రాహ్మణులను (కాకతి) గణపతి దేవుడు ఈ వృత్తిలో (కరణీకం) స్థిరపరచాడు. వీరే నియోగులు.... ఈ ప్రధానమైన మార్పుకు గణపతి దేవుని ప్రోత్సహించిన మంత్రి గోపరాజు రామప్రధాని అని ఆంధ్రదేశంలోని గ్రామకవిలెలలో ఉంది' అని వివరించారు. శ్రీ ఖండవల్లి లక్ష్మీరంజనం గారు తమ 'ఆంధ్రుల చరిత్ర - సంస్కృతి' పుస్తకం పేజీ 307లో 'నన్నయభట్టారకుని తర్వాత బ్రాహ్మణులలో వైదీకి, నియోగి భేదములేర్పడెను' అంటారు. చరిత్రకారులు కాకతీయులలో గణపతిదేవుని కాలం క్రీ.శ. 1199-1262గా నిర్ధారించారు. అలాగే, రాజరాజ నరేంద్రుని పాలనాకాలాన్ని క్రీ.శ. 1022-1061గా చరిత్ర పర్కొంటోంది. నన్నయార్యుని కాలం సుమారుగా ఇదే. అంటే, సుమారు క్రీ.శ. 11వ శతాబ్దాంతంలోనో, లేదా 12వ శతాబ్దం ఆరంభంలోనో బ్రాహ్మణులలో వైదీకి, నియోగి శాఖల విభజన జరిగి ఉండవచ్చు. అంటే, బ్రాహ్మణులలో ఈ శాఖా విభజన నేటికి సుమారు వెయ్యి సంవత్సరాల క్రితం జరిగి ఉండవచ్చు.

నియోగి రాజముద్రికలు
'నియోగుల' ఆవిర్భావం గురించి మరొక కథ కూడా ఉంది: ఒకసారి ఒక బ్రాహ్మణుడు గోల్కొండ ప్రాంతంలో నడిచి వెడుతున్నాడట. ఆ సమయంలో ఇద్దరు ముస్లిములు ఏదో విషయమై అక్కడ తగువు పడుతున్నారు. వారి తగువు తీర్చటం తన ధర్మమే అయినా, ఆ బ్రాహ్మణునికి వీరు మాట్లాడుకుంటున్న భాష (బహుశా ఉర్దూ కావచ్చు) రాకపోవటంతో, ఏం చేయాలో తోచక, అక్కడే ఉండిపోయాడు. చివరికి, పరిష్కారానికై ఈ తగువు గోల్కొండ నవాబు వద్దకు చేరింది. ఆయన అక్కడున్న సాక్షులను ప్రవేశపెట్టమని ఆజ్ఞ ఇవ్వగానే, భటులు ఈ బ్రాహ్మణుని ప్రవేశ పెట్టారు. జరిగిన విషయం ఏమిటని నవాబు అడిగితే, ఏకసంథగ్రాహి అయిన ఆ బ్రాహ్మణుడు 'వారిద్దరూ తగువు పడటం వాస్తవం. ఆ సమయంలో నేను అక్కడే ఉన్నాను. కానీ, నాకు వారు మాట్లాడిన భాష ఏమిటో తెలియలేదు. అయినా వారు అన్న మాటలను యథాతథంగా మీకు విన్నవిస్తాను' అంటూ, తనకు రాని ఉర్దూ భాషలో వారు పరస్పరం ఏమేం అనుకున్నారో, అన్ని మాటలనూ యథాతథంగా ఏకరువు పెటాడు. ఆ విద్వత్తుకు నవాబు ఆశ్చర్యపోయి, 'ఏం కావాలో కోరుకో' అన్నాడు. దీనికి వెంటనే బ్రాహ్మణుడు స్పందించలేకపోయాడు. అప్పుడు నవాబు 'అయితే ఇదిగో, నా రాజముద్రిక, అద్భుతమైన మీ మేధోసంపత్తికి నా జోహార్లు. ఈ రాజముద్రికపై మీకు 24 గంటల పూర్తి స్వేచ్ఛను ఇస్తున్నాను. ఈ సమయంలో మీరు ఏం చేసినా, దానికి రాజామోదం ఉంటుంది' అన్నాడు.

అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణుడు తనకూ, తనవారికి ఏం చేయాలా అని ఆలోచించాడు. వెంటనే ఆయనకు ఏం చేయాలో తోచకపోవటంతో, ముందుగా కొన్ని పత్రాలమీద రాజముద్రికను వేసుకుంటే, తర్వాత ఆ పత్రాలను ఏవిధంగా నింపుకోవాలో  ఆలోచించుకోవచ్చునని భావించి, ఆ ప్రకారమే ఖాళీ పత్రాలమీద ఆ రాజముద్రికను ముద్రించుకోనారంభించాడు. తెల్లవారే సమయానికి కేవలం ఆరువేల పత్రాలమీద ముద్రను వేయగలిగాడు. ఆ తర్వాత, బాగా ఆలోచించి, రాజ్యంలోని గ్రామ రికార్డులను పదిలపరిచే కరణీకం పనిని సాటి బ్రాహ్మణులకు ఇస్తూ, ఆ ఖాళీ రాజపత్రాలను నింపాడట. ఇలా, కరణీకవృత్తిలోకి నియోగింపబడిన ఆరు వేల మందే 'ఆరు వేల నియోగి బ్రాహ్మణులు' అయ్యారని ఒక కథ. ఇది ప్రచారంలో ఉన్నా, దీనికి చారిత్రక ఆధారాలు లేవు. పైగా నియోగి శాఖ, తిక్కన నాటికే ఉందన్నది స్పష్టం గనుక, ఆ తర్వాత చాలాకాలంనాటికి చెందిన గోల్కొండ నవాబులనాటిదనే ఈ కథను నమ్మనవసరం లేదనిపిస్తుంది.

ఇక్కడ మరొక అంశాన్నీ ప్రస్తావించటం భావ్యంగా ఉంటుంది. శాలంకాయనులలో ఒకడైన స్కందవర్మ వేయించిన కంతేరు దానశాసనంలో 'నియోగ, నియుక్త, యుక్తక, విషయపతి' అన్న పేర్లతో రాజోద్యోగులు కానవస్తున్నారు. ఇక్కడ 'నియోగ' అనేది ఒక రాజోద్యోగం అన్నది స్పష్టం. ఆ ఉద్యోగంలోని వారు ఏం చేసేవారో, వారి విధివిధానాలు ఏమిటో తెలియదు. కాకతీయుల కాలంలో కరణాలుగా నియుక్తులైన బ్రాహ్మణులు 'నియోగ' రాజోద్యోగం చేసేవారో, లేకుంటే, కరణాలుగానే నియమితులు అయ్యారో ఆలోచించాల్సి ఉంది.

నెల్లూరు ప్రాంతాన్ని మనుమసిద్ధి మహారాజు పరిపాలిస్తున్న కాలంలో,  నాటి రాజమహేంద్ర వరాన్ని (నేటి రాజమండ్రి) పరిపాలిస్తున్న రాజరాజ నరేంద్రుని కుటుంబంతో కుదిరిన ఒక వైవాహిక బంధం ఒప్పందంలో భాగంగా, నెల్లూరు నుంచి ఆరువేల మంది బ్రాహ్మణులు రాజమహేంద్ర వరానికి అరణంగా వెళ్లారనే కథ మరొకటి ఉంది. అయితే, మనకు తెలిసిన చరిత్ర పరంగా చూస్తే, ఈ కథ అంత వాస్తవంగా అనిపించదు. చరిత్ర ప్రకారం, రాజరాజ నరేంద్రుడు, మనుమసిద్ధి సమకాలికులు (అంటే, ఒక కాలానికి చెందినవారు) కారు.మరొక కథనం ప్రకారం, మహారాష్ట్ర ప్రాంతానికి చెందిన ఆరువేల మంది బ్రాహ్మణులు, అక్కడినుంచి ఆంధ్రప్రాంతానికి వలస వచ్చారని, వారు ఇక్కడ కరణాలుగా స్థిరపడ్డారని అంటారు. మహారాష్ట్రలో నేటికీ 'కులకర్ణి' బ్రాహ్మణులు ఉన్నారు. పూర్వాశ్రమంలో వారు అక్కడ 'కుల'వృత్తిగా 'కరణం' పనులు చేసేవారు కాబట్టి, 'కులకర్ణి'లు అయ్యారు.

అయితే, యాగయజ్ఞాలకు భిన్నమైన 'యోగ' సంబంధించిన విద్యలు అభ్యసించిన వారు కాబట్టి, వారికి 'యోగ' పదంలోంచి 'నియోగులు' అని పేరు వచ్చిందని, బ్రాహ్మణుల గురించిన పరిశోధనలు చేసిన జోగేంద్రనాథ్‌ భట్టాచార్య రాశారు.

ఆర్వేల వారు ఎంతటివారు!
'అఖిల రాజాధిరాజాస్థాన జన హృద్య విద్యావిహారు లార్వేలవారు' అని కంకంటి పాపరాజు తన 'ఉత్తర రామాయణం' కావ్యంలో మొదటి ఆశ్వాసం 27వ పద్యంలోనే పేర్కొన్నారు. సకల రాజుల ఆస్థానంలోని సమస్త జనుల హృదయాలను చూరగొనేంతటి పాండిత్యం కలవారు ఆరువేల (నియోగుల) వారు అని అర్థం.

దాదాపు ఇదే అర్థం వచ్చే విధంగానూ - బహుశా ఈ పద్యం స్ఫూర్తితోనే కావచ్చు- ఆంధ్రప్రదేశ్‌ ప్రథమ ఆస్థాన కవీంద్రులైన శ్రీపాద కృష్ణమూర్తి శాస్త్రిగారు తమ 'ధన్వంతరి చరిత్రము'లో
  • 'రాజాధిరాజవిరాజితషాడ్గుణ్య
  • విద్యావిహారు లార్వేలవారు
  • శిబికర్ణముఖ దాతృ శేఖరసదృశాతి
  • వితరణసారు లార్వేలవారు
  • కావ్యజీవకుమార ఘనశస్తనిస్తుల
  • విజ్ఞానధీరు లార్వేలవారు
  • వేదసమ్మతలౌక్య వైదికవ్యవహార
  • విధిసమాచారు లార్వేలవారు...'
అంటూ ఒక సీస పద్యం (1.38) రాశారు. (మద్రాస్‌ మెడికల్‌ కాలేజ్‌ ఒకప్పటి ప్రిన్సిపాల్‌ డా. పాలకోడేటి వెంకట కృష్ణారావు అభ్యర్థన మీదే ఈ పుస్తకం శ్రీపాద వారు రాశారు. ఈ పుస్తకం ప్రథమాశ్వాసములో 'కృతిపతి వంశాభివర్ణనము' పేరిట శ్రీపాదవారు అనేక పద్యాలను రాశారు. వాటిలోదే ఈ పద్యం.)

'ఎందు నియోగింపవలెనన్నా, నియోగింపదగినవాడు నియోగి' అన్న సూక్తి కూడా ఉంది. 'తెనాలి రామకృష్ణ' సినిమాలో 'నియోగిబిడ్డను, దేనికి నియోగించినా  వినియోగపడతాను' అని తెనాలి రామకృష్ణుడు, శ్రీకృష్ణ దేవరాయలవారితో అన్నట్లుగా సముద్రాల సీనియర్‌ సంభాషణారచన చేసిన సంగతినీ ఇక్కడ గుర్తు చేసుకోవచ్చు. ఈ చతురోక్తి నేటికీ అక్షరాలా నిజమేనంటూ నియోగి బిడ్డలు అనేక రంగాల్లోనూ తమ ప్రజ్ఞను నిరూపించుకుంటూనే ఉన్నారు.

మూలము: హిందూబ్రాహ్మణస్

Sunday, May 3, 2020

తెలుగు బ్రాహ్మణులు - Telugu Brahmins



తెలుగు బ్రాహ్మణులు - Telugu Brahmins
తెలుగు బ్రాహ్మణులు
వింధ్య పర్వతాలకు దక్షిణాన ఉన్న బ్రాహ్మణులలో తెలుగు బ్రాహ్మణులకు ఒక ప్రత్యేక స్థానం ఉంది. కల్హణుని 'రాజతరంగిణి'లో పేర్కొన్న 'పంచ ద్రావిడుల'లో తెలుగువారు ఒకరు. ఒక జాతి సంఖ్యాపరంగా విస్తృతం అవుతున్నప్పుడు, వారు భాషలవారీగా, ప్రాంతాలవారీగా, పాటించే విధానాలు, ఆచారవ్యవహారాల ఆధారంగా పలు తెగలుగా విడిపోవడం సహజం. సాంఘికంగా ఇలా వచ్చే అనేక మార్పులలో భాగంగానే, తెలుగు మాట్లాడే ప్రాంతాలలోని బ్రాహ్మణులు 'తెలుగు బ్రాహ్మణులు'గా పరిగణనలో ఉండటం సహజం. వీరుకూడా, కాలానుగతంగా వచ్చే మార్పుచేర్పులకు లోనవుతూ, అనేక విధాలైన పరిణామాలకు గురి అవుతుంటారన్నది గుర్తించాలి. 

1891లో ప్రచురితమైన ఒక గ్రంధం ప్రకారం, తెలుగు బ్రాహ్మణులలో స్మార్తులు అత్యధికులు. మధ్వులు ఉన్నప్పటికీ వారి సంఖ్య పరిమితం. మధ్వులలోనూ కన్నడ ప్రాంతాలనుంచి వచ్చి, తెలుగు ప్రాంతాలలో స్థిరపడినవారే అధికం. 

ఆ పుస్తకం ప్రకారం, తెలుగు స్మార్త బ్రాహ్మణులలో కానవస్తున్న తెగలు అనేకం ఉన్నప్పటికీ, వాటిలో ప్రధానమైన తెగలు ఇవి:

1. తెలగాణ్యులు :
నైజామ్‌ ప్రాంతంలో, నాటి నిజామ్‌ దురంతాలను భరించలేక ఇతర ప్రాంతాలకు వలస వెళ్లినవారు. వీరు ముఖ్యంగా నేటి కరీమ్‌నగర్‌ జిల్లాలోని ధర్మపురి, మంథని, కాళేశ్వరం, చెన్నూరు ప్రాంతాలకు చెందినవారు.

2. మురికినాడు :
ఇది చిత్తూరు, నెల్లూరు, కడప, అనంతపురం ప్రాంతమని 'కాకతీయ సంచిక'లోని 168వ సేజీ పక్కనగల చిత్రపటం ద్వారా తెలుస్తోంది. ఈ మురికినాడులోని కొంత ప్రాంతాన్నే 'తొండపినాడు', 'తొండపి మండలం' అనికూడా అనేవారు. ('ముల్క్‌' అంటే 'దేశం' అని అర్థం. నైజామ్‌ ప్రాంతానికి ఒకప్పుడు 'ముల్క్‌' అనే పేరుండేది. ఇది 'ముల్కి నాడు' శబ్దం అపభ్రంశం అయి, 'మురికినాడు' అయిందన్న భావన తప్పుగా తోస్తోంది.) 

3. వెలనాడు - వీరిలోనూ 3 తెగలు. అవి:
  • 1. శుద్ధ వెలనాడు,
  • 2. కాకిమాని వెలనాడు,
  • 3. పెరుంబటి వెలనాడు.
(వీరినే 'వెలినాటి బ్రాహ్మణులు' అంటారనీ తెలుస్తోంది. వీరిలోని 3 శాఖలనూ 1. శుద్ధ వెలినాడు, 2. పేరుంబేడి వెలినాడు, 3. వెలినాడు బ్రాహ్మణులుగా పేర్కొంటున్నారు. మొత్తంమీద వీరందర్నీ 'వెల్నాటి బ్రాహ్మణులు' అనడమూ ఉంది.)  

4. కాసలనాడు :
ఒకప్పటి 'కోసల దేశం' నేటి 'మధ్యప్రదేశ్‌' అనుకోవచ్చు. అప్పటి దక్షిణ కోసల దేశం అయిన జబల్‌పూర్‌, రేవా, బిలాస్‌పూర్‌, సాగర్‌, సాత్నా వంటి ప్రాంతాలనుంచి కొన్ని మతపరమైన కారణాల వల్ల మన ప్రాంతాలకు వలస వచ్చినవారు వీరు. వీరినే 'కోసలనాటి బ్రాహ్మణులు' అనేవారు. 

cm rachapalli - ontimitta naraiah

5. కరణ కమ్మలు -
         1. బాల కరణాటి బ్రాహ్మణులు, 2. కొలింగేటి బ్రాహ్మణులు, 3. ఓగేటి బ్రాహ్మణులు. 
(వీరిలోనూ 1. బగల్నాటి కరణ కమ్మలు, 2. కొవిజేటి కరణ కమ్మలు. 3. ఓగోటి కరణ కమ్మలు అని 3 శాఖలున్నట్లు కూడా ఉంది. ఇవి పౖౖెన పేర్కొన్న 3 శాఖల పేర్లే అనిపిస్తోంది.)

6. వేగినాడు, 7. తొండ్రనాడు:
(ఇది బహుశా నేటి తిరుపతి ప్రాంతం కావచ్చు. తిరుమాండ్యం శాసనం, కపిలేశ్వర శాసనాల ఆధారంగా నేటి తిరుపతి ప్రాంతానికి ఒకప్పుడు 'తుండీర మండలం', 'తుండక విషయం', 'తుండైనాడు', 'తొండమనాడు' అనే పేర్లుండేవని తెలుస్తోంది. ఈ పేర్లలోంచే 'తొండ్రనాడు' కూడా రూపొంది ఉండవచ్చు.) 

8. ఔదమనాడు
9. కోనసముద్ర ద్రావిడులు 

10. ఆరామ ద్రావిడులు
1891లో ప్రచురితమైన ఆ పుస్తకం ప్రకారం పైన పేర్కొన్న పది తెగలవారూ 'వైదికులు'. వీరిలో కోనసీమ ద్రావిడులు, ఆరామ ద్రావిడులూ మొదట తమిళనాడు ప్రాంతానికి చెందినవారైనా, తెలుగునాడుకు వచ్చి, ఇక్కడ స్థిరపడ్డారు. క్రమంగా వీరి భాష, కట్టూబొట్టూ అన్నీ పూర్తిగా తెలుగు సంప్రదాయానికి అనుగుణంగా మారిపోయాయి. ఈ రెండు తెగలవారికీ తెలుగు బ్రాహ్మణులలో విశిష్టస్థానాలు  ఉన్నాయి. తమిళ ప్రాంతంనుంచి వచ్చి, తెలుగు ప్రాంతంలో స్థిరపడిన కారణంగా, వీరిని కొన్నిచోట్ల 'సంకీర్ణులు' అని వ్యవహరించటంకూడా ఉంది. 

ఆరామ ద్రావిడులు
 ఆరామ ద్రావిడుల గురించి మరిన్ని విశేషాలు ఇప్పుడు చూద్దాం: 

ఆరామ ద్రావిడులనే కొందరు 'తూర్పు ద్రావిడులు', 'కోస్తా ద్రావిడులు', 'కోనసీమ ద్రావిడులు', 'పేరూరు ద్రావిడులు' అనడమూ   ఉంది. ప్రాథమికంగా ఇవన్నీ వారు స్థిరపడిన ప్రాంతాలకు సంబంధించిన పేర్లేనన్నది స్పష్టం. తూర్పు ద్రావిడులు ప్రధానంగా మన కోస్తాకు ఆవల ఉన్న ఉత్కళ ప్రాంతం, తూర్పు ఆంధ్రదేశంలోని వారు. కోస్తా ద్రావిడులు కోస్తా జిల్లాలలో స్థిరపడినవారు. ఇక, కోనసీమ ద్రావిడులు మన కోనసీమలో స్థిరపడినవారు. ఈ ఆరామ ద్రావిడులలో పేరూరు ద్రావిడులనే వారూ  ఉన్నారు.

ఆరామ ద్రావిడులు ఆంధ్రదేశానికి రావటం వెనుక కొన్ని కథలు ఉన్నాయి. జనజీవనచరిత్ర అంతా పలు సందర్భాలలో జరిగిన, జరుగుతున్నవలసల వివరమేనన్నది వాస్తవం. ఆరామ ద్రావిడుల కథా అంతే! ఒక కథనం ప్రకారం - చాళుక్యరాజైన రాజేంద్రచోళుడు, తన కుమార్తె అయిన అమ్మంగి దేవిని రాజమహేంద్రవర పాలకుడైన రాజరాజ నరేంద్రునికి ఇచ్చి వివాహం చేశాడు. ఆ సందర్భంలో, ఆయన తన కుమార్తెతోబాటుగా, 18 కుటుంబాల బ్రాహ్మణులను వేంగి రాజ్యానికి పంపాడు. ఈ 18 కుటుంబాలవారూ అసలు  నాటి చాళుక్యదేశం (దాదాపు నేటి తమిళనాడు) లోని 'వేలంగమన్‌' అనే గ్రామానికి చెందినవారు. (ఇప్పుడు ఈ గ్రామం 'వలంగైమన్‌' పేరుతో తిరువరూర్‌ జిల్లాలో ఉంది.) రాజాజ్ఞ తలదాల్చి, వీరిలో కొందరు 'అగ్నిహోత్రం' ధరించి, కాలినడకన వేంగి రాజ్యానికి రాగి, మరికొందరు నావలమీద వచ్చారు. నావలమీద వచ్చినవారు సముద్రతీరంలోని 'కొనసీమ' లేదా 'కోనసీమ'కు చేరారు. వారే 'కోనసీమ ద్రావిడులు' అయ్యారు. ఇక, భూమార్గాన వచ్చినవారికి రాజరాజనరేంద్రుడు, ర్యాలి సమీపాన స్థలం ఇచ్చి నివాసం ఉండమన్నాడు. వారంతా అరవ ప్రాంతంనుంచి వచ్చిస్థిరపడిన కారణంగా, అక్కడ (ర్యాలిలో) ఉన్న గుట్టలను స్థానికులు 'అరవ దిబ్బలు'గా వ్యవహరించేవారని అంటారు. నేటికీ ర్యాలిలో అరవ దిబ్బలు ఉన్నాయి. 

అరవదేశంనుంచి ఇక్కడ స్థిరపడినవారిలో -  నన్నయభట్టారకుడి శిష్యుడు నారాయణ భట్టు ముఖ్యుడు. 'శ్రీమదాంధ్ర మహాభారతం' ఆంధ్రీకరణంలో నన్నయభట్టుకు నారాయణ భట్టు చేసిన సహాయానికి మెచ్చిన రాజరాజ నరేంద్రుడు ఆయనకు నందంపూడి అగ్రహారాన్ని కానుకగా ఇచ్చారన్న కథా ఉంది. 

ఇక, చోళదేశం నుంచి వచ్చిన మరికొందరు, పలిమెలపాడు పాలకుడి అనుమతితో పేరూరులో స్థిరపడ్డారని అంటారు, వీరు అసలు తమిళనాడులోని 'పెరియ ఊర్‌' (పెద్ద ఊరు) నుంచి వచ్చారని, కనుక, తాము స్థిరపడిన ఊరికి అలాగే, 'పేరూరు' అని పేరు పెట్టుకున్నారని అంటారు. ఇక్కడి ద్రావిడులు 'పేరూరు ద్రావిడులు'గా సుప్రసిద్ధులయ్యారు.

వీరికి 'ఆరామ ద్రావిడులు' అన్న పేరు రావడానికి మరో కారణాన్ని శ్రీ చందూరి వేంకట సుబ్రహ్మణ్యం గారు తమ 'వర్ణ వ్యవస్థలో బ్రాహ్మణులు' పుస్తకం (పేజీ 82)లో వివరించారు. మన రాష్ట్రంలో ఉన్న  పంచారామాలు - ద్రాక్షారామం, భీమారామం, క్షీరారామం, అమరారామం, కుమారారామం- లలో ముందుగా స్థిరపడిన ద్రావిడులు గనుక వీరిని 'ఆరామ ద్రావిడులు' అంటారని ఆ పుస్తకంలో ఉంది.  

11. తుంబల వారు
12. ప్రథమ శాఖీయులు 

13. నియోగులు  
  • 1. ఆరువేల నియోగులు,
  • 2. కమ్మెల బ్రాహ్మణులు,
  • 3. ప్రాజ్ఞాడు బ్రాహ్మణులు,
  • 4. నందవరీక బ్రాహ్మణులు,
  • 5. పెసలవాయిల బ్రాహ్మణులు,
  • 6. తుమ్మనాడు లేదా కమ్మనాడు బ్రాహ్మణులు,
  • 7. లింగధారులు,
  • 8. ప్రథమశాఖ నియోగులు 
ఇక్కడ మనం కొన్ని ముఖ్య విశేషాలు గమనించాల్సి ఉంది. పైన పేర్కొన్న తెగలలో కొన్ని ప్రాంతాలపరంగా ఉండటం స్పష్టం. వీటిలో కొన్ని ఇప్పుడు కనపడటం లేదనిపిస్తోంది.

(బాల కర్నాటి, కొలింగేటి, ఓగేటి, తొండ్రనాడు, ఔదమనాడు వంటి కొన్ని నియోగ బ్రాహ్మణ శాఖలు ఎక్కడైనా  ఉన్నాయోమో కానీ, ఈ సంకలనకర్త దృష్టికి రాలేదు.) 
తెలుగు బ్రాహ్మణులు - Telugu Brahmins
 బ్రాహ్మణ
నందవరీకులు:
నందవరీకుల గురించిన ఈ దిగువన వివరిస్తున్న చరిత్ర శ్రీ గోపానందనాథులు 1996లో రాసిన 'శ్రీ దేవీ మాహాత్మ్యము- శ్రీ చౌడేశ్వరీ చరిత్రము' అనే పుస్తకంలో ఉంది. 

    సోమ వంశంలో పాండురాజు సంతతికి చెందిన నందరాజు అప్పటి కర్నాటక దేశంలోని నందవరం రాజధానిగా పరిపాలన చేసేవాడు. ఈ నందరాజు జనమేజయునికి తొమ్మిదో తరానికి చెందిన ఉత్తుంగభుజుని కుమారుడు. ఈయన చాణక్య-మౌర్యుల చరిత్రలోని నవనందులలోనివాడు కాడు. నందరాజు గొప్పశివభక్తుడు. ఈయన శివభక్తికి మెచ్చి, ఒక సిద్ధుడు ఒక దివ్యపాదుకల జతను ప్రసాదిస్తాడు. తను ఇచ్చిన దివ్యపాదుకల విషయం ఎవ్వరికీ చెప్పవద్దనే ఆంక్ష కూడా విధిస్తాడు.

ఈ దివ్యపాదుకల ప్రభావంతో నందరాజు ప్రతీ నిత్యమూ వేకువజామున లేచి, కాశీనగరం చేరుకుని గంగాస్నానానంతరం విశ్వేశ్వరుని, విశాలాక్షిని దర్శించుకుని, తిరిగి తెల్లవారే లోగా తన రాజధానికి చేరుకునేవాడు. ఇలా కొంతకాలం జరిగాక, తన భర్త తెల్లవరే సమయంలో అదృశ్యం కావడాన్ని గుర్తించిన రాణి, తన భర్తను ఆ విషయమై నిలదీస్తుంది. తప్పనిసరై, నందరాజు తనకు సిద్ధుడు ఇచ్చిన పాదుకలగురించి వివరిస్తాడు. అది ఒక గొప్పవింతగా భావిస్తూ, తననూ కాశీకి తీసుకువెళ్లమని కోరుతుంది. నందరాజు ఆమెను అక్కడికి తీసుకెళ్తాడు. అక్కడికి వెళ్లిన తర్వాత, రాణికి రజోదర్శనం అవుతుంది. ఆ అశుచి ఫలితంగా దివ్యపాదుకలను ఉపయోగించుకోలేక, రాజధానికి తిరిగి చేరలేని పరిస్థితి ఏర్పడి, వారిద్దరూ కాశీలో చ్కిడిపోతారు.

ఈ దశలో వారు అక్కడున్న కొందరు విప్రులను చూస్తారు. వారి తేజస్సును చూసి, వారికి నమస్కరించి, తమకు సంప్రాప్తించిన విపత్తును వివరించి, సహాయం చేయవలసిందిగా కోరతారు. తపస్సంపన్నులయిన ఆ బ్రాహ్మణులు తమ దివ్యదృష్టితో భవిష్యత్తును చూసినవారై, త్వరలోనే కాశీనగరం కరవుకాటకాల పాలవుతుందని గ్రహించి, ఆ సమయంలో తమను నందరాజు ఆదుకోగలడని ఆశిస్తూ, ఆయననుంచి తగిన వాగ్దానం పొందుతారు.

వారు చేస్తామన్న సహాయానికి ప్రతిగా, తన రాజ్యంలోని నందవర అగ్రహారాన్ని వారికి దానం ఇచ్చేందుకు అంగీకరిస్తూ, విళంబినామ సంవత్సర చైత్ర బహుళ అమావాస్య సూర్యోదయ సమయంలో కాశీలోని గంగాతీర మణికర్ణికా ఘట్టంలో, శ్రీవిశ్వేశ్వర మహాదేవునికి సమర్పణంగా, శ్రీ చాముండాదేవి సాక్షిగా

ఆ విప్రులకు దానం చేశాడు. (ఇది నేటి క్రీ.శ. 2013కు 4135 సంవత్సరాల క్రితం, అంటే యుధిష్టిర శకంలోని 980కి సమానం.) ఆ తర్వాత, ఆయనకు సహాయం చేయడానికి సిద్ధపడిన విప్రులు, వేదోక్తవిధిని రాణిని శుచిని చేసి, రాజును, రాణిని క్షేమంగా నందరాజ్యానికి చేర్చుతారు. 

    ఆ తర్వాత, ఆ విప్రులు గుర్తించినట్లే కాశీనగరం కరవుకాటకాల పాలవుతుంది. తాము అక్కడ ఉండలేక, మొత్తం 500 ఇళ్లవారు నందరాజు తమకు ఇచ్చిన దానాన్ని గుర్తు చేసుకుని, నందరాజ్యానికి వస్తారు. నందరాజ్యం చేరిన వారికి రాజదర్శనం వెంటనే లభించక, కొంత సమయం వేచి ఉండాల్సి వస్తుంది. ఆ సమయంలో తమ నిత్యకర్మానుష్టానాలను  రాజభవనంముందే పూర్తి చేసి, తీర్థజలాన్ని అక్కడే ఉన్న ఒక ఎండు రావి చెట్టుమీద చల్లుతారు.

ఆ విధంగా మూడు రోజులు గడిచేసరికి, ఆ ఎండు చెట్టు చిగురిస్తుంది. ఇది కేవలం ఆ విప్రుల తపోబలప్రభావమేనని భావించిన రాజసైనికులు వెంటనే

ఆ విషయాన్ని రాజుగారికి తెలియజేస్తారు. ఆయన రాజభవనం ముందుకు వచ్చి, ఆ విప్రులను సభకు ఆహ్వానిస్తాడు. సభలో, విప్రులు రాజుకు ఆయన తమకు ఇచ్చిన వాగ్దానాన్ని గుర్తుకు తెస్తారు. నందరాజుకు ఆ విషయం జ్ఞప్తికి వచ్చినా, తాను దివ్యపాదుకలను పొందిన సంగతినిగానీ, తాను ప్రతినిత్యం కాశీకి వెళ్లిన సంగతినిగానీ ప్రజలు విశ్వసించరేమోనన్న భీతితో, తాను అసలు కాశీకి వెళ్లనే లేదని బొంకుతాడు. అప్పుడు ఆ విప్రులు నందరాజు, కాశీలో విశాలాక్షి సాక్షిగా తమకు వాగ్దానం చేశాడని సభలో వివరిస్తారు. అయితే, సభలోని పురజనులు సైతం రాజుకే వత్తాసు పలుకుతూ, తమ రాజు అసలు కాశీకి వెళ్లనే లేదనీ, ఒకవేళ విప్రులు చెప్పేది నిజమే అయిన పక్షంలో విశాలాక్షిచేత తనముందు సాక్ష్యం చెప్పించాలని గేలి చేస్తూ విప్రులను నిండుసభలో అవమానపరుస్తారు. జగన్మాతముందు చేసిన వాగ్దానాన్ని కాదనటమేగాక ఆవిధంగా నిండుసభలో తమను అవమానపరచటంతో వారు ఎంతగానో నొచ్చుకుని, కాశీలోని విశాలాక్షి మాత చేతనే సాక్ష్యం చెప్పించటం భావ్యంగా ఉంటుందని భావించి, తమలో నలుగురు పెద్దలను ఎంచుకుని, వారిని విశాలాక్షి దగ్గరకు పంపుతారు.

అలా కాశీకి వెళ్లిన నలుగురు పెద్దలు:
  • 1. బ్రహ్మశ్రీ అవధానం పెద్దిభట్టు (శ్రీవత్సస గోత్రం)
  • 2. బ్రహ్మశ్రీ తర్కశాస్త్రం మాధవభట్టు (వశిష్టస గోత్రం)
  • 3. బ్రహ్మశ్రీ పురాణం శ్రీధరభట్టు (భారద్వాజస గోత్రం) 
  • 4. బ్రహ్మశ్రీ వార్తికం కమలనాభ పండితుడు (హరితస గోత్రం)
పై నలుగురు ప్రముఖులు కాశీకి వెళ్లి, అక్కడ జపతపహోమాలను శాస్రోక్తంగా చేసి, జగన్మాతను పూజించి, ఆమెను ప్రసన్నం చేసుకుంటారు. వారి భక్తికి మెచ్చి, ఆమె వారిముందు ప్రత్యక్షం కాగానే, జరిగిన విషయం ఆ తల్లికి వివరించి, తమతో వచ్చి, సభలో సాక్ష్యం చెప్పవలసిందిగా కోరతారు. వారు కోరినట్లే తాను నందరాజు వద్దకు వచ్చి, సాక్ష్యం చెప్తాననీ, అయితే, మార్గంలో ముందు వెళ్లే విప్రులు ఎవ్వరూ జ్యోతి రూపంలో వచ్చే తనను వెనుదిరిగి చూడరాదని స్పష్టం చేస్తుంది. ఆ ప్రకారమే, నందరాజ్యం పొలిమేర వరకూ వచ్చిన విప్రులు, అక్కడ వెనుదిరిగి చూస్తారు. ఫలితంగా ఆ జగన్మాత జ్యోతి రూపంలో అక్కడ నిలిచిపోతుంది. ఈ వృత్తాంతం అంతా విప్రులు వచ్చి, నందరాజుకు విన్నవిస్తారు. ఆయన తన సతీమణి, బంధుమిత్ర పురజనపరివారసహితంగా వచ్చి, అందరిముందూ జరిగినదంతా తెలియజేసి, మహానుభావులైన విప్రుల పట్ల తను చేసిన తప్పును క్షమించమని జగన్మాతను  ప్రార్థిస్తాడు. పశ్చాత్తాపం చెందుతున్న రాజును జగన్మాత క్షమించి, విప్రులకు చేసిన వాగ్దానాన్ని నెరవేర్చమని ఆనతి ఇస్తుంది.

ఆ ప్రకారమే, నందరాజు వెంటనే ఆ విప్రులకు నందవరాది అగ్రహారాలను దానం చేసి, తగిన వృత్తులను కలగజేస్తాడు. కాశీనుంచి విచ్చేసిన జగన్మాతను అక్కడే స్థిరనివాసం ఏర్పరుచుకోవలసిందిగా నందరాజు ప్రార్థిస్తాడు. తాను చౌడేశ్వరీ నామంతో అక్కడ వెలసి, విప్రులను, ఇతర చరాచరసృష్టినీ కాపాడతానని తల్లి అభయప్రదానం చేసి, అక్కడ జ్యోతిరూపంలో వెలుస్తుంది. నాటినుంచీ అక్కడి బ్రాహ్మణులు అందరూ 'నందవరీకులు'గా పేరొంది, నిత్యం వేదశాస్త్ర అభ్యాసంతోబాటు, అగ్నిష్టోమ్యాది యజ్ఞకర్మలను ఆచరిస్తూ,, తమ ఇళ్లలోని అన్ని శుభకార్యాలలోనూ చౌడేశ్వరీమాతను 'జ్యోతి' రూపంలో కొలుస్తూ, ఆ జగన్మాతను ఆరాధిస్తూ,

తల్లి కరుణతో జగద్విఖ్యాతిని పొందుతున్నారు - అని ప్రచారంలో ఉన్న గాథ. 

    శ్రీ చౌడేశ్వరీమాత ఆవిర్భావ చరిత్ర, చరిత్రరచనకు ముందునాటి భవిష్యత్పురాణం, భాగవతంలోని ద్వాదశ స్కంధములో ఉన్నట్లూ, ఆధునిక కాలంలో విన్నకోట సీమ, కొండవీడు, కొండపల్లిల దండకవిలెలలోనూ నమోదు అయిఉన్నట్లు శ్రీ గుంటుపల్లి సోమయ్య వివరించారు. వీరు 1914 ప్రాంతంలో 'ప్రబంధ కల్పవల్లి' అనే మాసపత్రికకు సంపాదకులుగానూ ఉండేవారు. చారిత్రక ఆధారాలనుబట్టి, శ్రీ చౌడేశ్వరీమాత అవతారం జరిగి, క్రీ.శ. 2013 నాటికి సుమారు 4134 సంవత్సరాలయిందని శ్రీ గోపానంద నాథులు రచించిన 'శ్రీ నందవర చౌడేశ్వరీ చరిత్ర' అనే పుస్తకం పేర్కొంటోంది. 

సీ. జన్మదేశంబశేష బ్రహ్మవిద్యల కాశ్వలాయన శాఖకాశ్రమంబు  

     సంకేత భవనంబు సకల శాస్త్రములకు ప్రథమాగమములకు పట్టుకొమ్మ,
     ఉపనిషత్తులకు నిత్యోత్సవస్థానంబు, యామళంబులకు సింహాసనంబు,
     ఆలయంబఖిల కావ్యాదికంబులకు గంధర్వలోకంబు గాంధర్వమునకు,
     కాశికాక్షేత్ర కళ్యాణ కటకనగర విప్ర పంచశతీ వృత్తి విస్తృతంబు,
     గుణపవిత్ర త్రయోదశ గోత్రయుతము నందభూవరదత్తంబు నందపురము.

సీ.శ్రీవత్సగోత్ర, వాశిష్ఠ సాత్రేయ, కౌశికస విశ్వామిత్ర, శ్రీ యగస్త్య,
  • ➣ కాశ్యప, కుత్సస, గౌతమ, మౌనభార్గవ ఋషిగోత్ర మౌద్గల్య, వీత
  • ➣ హవ్య, భరద్వాజ హరితస ముఖ్య త్రయోదశ గోత్రులౌ భూదివిజుల
  • ➣ నాశ్వలాయన సూత్రులౌ విప్రవర్యుల సకత వేద శాస్త్ర పురాణవిదుల
  • ➣ చముండ మాంబా ప్రసాద ప్రశస్త ఘనుల
  • ➣ పూజ్యుల గణించి తనదు సామ్రాజ్యగరిమ 
  • ➣ నగ్రహార క్షితిని వృత్తులారునేడు
  • ➣ భూవరు డొసగె యానంద లీల.
పైన చెప్పిన విధంగా నందవరీకులు ప్రధానంగా కాశీనుంచి ఇక్కడికి వచ్చినవారుగా అర్థమవుతోంది. అయితే, పైనగల మొదటి సీస పద్యం ఆరో పాదంలో 'కాశికాక్షేత్ర కల్యాణ కటకనగర...' అన్న పదాల ఆధారంగా వీరు కల్యాణ్‌ (నేటి మహారాష్ట్ర ప్రాంతంలో ఉంది), కటకనగరం (నేటి ఒడిషా రాష్ట్రంలో ఉంది) వంటి ప్రాంతాలనుంచి కాశీకి చేరి ఉంటారనే భావనా ఉంది. 

అలాగే, రెండో సీస పద్యంలో పేర్కొన్న విధంగా వీరిలో:   
  •  1. 'శ్రీవత్సగోత్ర, 
  •  2. వాశిష్ఠ సాత్రేయ, 
  •  3. కౌశికస, 
  •  4. విశ్వామిత్ర, 
  •  5. శ్రీ యగస్త్య, 
  •  6. కాశ్యప, 
  •  7. కుత్సస, 
  •  8. గౌతమ, 
  •  9. మౌనభార్గవ, 
  • 10. (ఋషిగోత్ర) మౌద్గల్య, 
  • 11. వీతహవ్య, 
  • 12. భరద్వాజ,
  • 13. హరితస' అనే 13 గోత్రాలు ఉండేవనేదీ స్పష్టం. 
వీరు ఋక్శాఖ, ఆశ్వలాయన సూత్రులైన కరణకర్మ శాఖీయులు. అలాగే, మిగిలిన అందరు బ్రాహ్మణులకు మల్లేనే నందవరీకులు సైతం మొదట పూర్తిగా వైదికులేకాగా, తర్వాత కాలంలో వారిలోనూ వైదికి, నియోగి విభేదాలు ఏర్పడ్డాయి.

నందవరీకులలో విశిష్టమైన ఖ్యాతి గడించిన ప్రముఖులు అనేకంగా ఉన్నారు. చాణక్యుడు, మహామంత్రి తిమ్మరుసు, విద్యానాథుడు, తాళ్లపాక అన్నమయ్య, తరిగొండ వేంగమాంబ, నన్నయ భట్టారకుడు, సంకుసాల నృసింహ కవి, రాయన భాస్కర మంత్రి వంటి ప్రముఖులు అందరూ నందవరీకులే.

లింగధారులు
లింగధారణ అనేది శివారాధనకు చెందిన విశ్వాసచిహ్నం అన్నది స్పష్టం. 

వీరశైవులకు వృషుడు, నంది, భృంగి (భృంగిరిటి), వీరుడు, స్కందుడు అనే అయిదుగురే గోత్రకర్తలు, పంచాచార్యులు. వీరికే యుగభేదాలనుబట్టి వేర్వేరు పేర్లు సమకూడాయి. అలా వచ్చిన పేర్లు (పైన చెప్పిన వరుస క్రమంలోనే): రేవణసిద్ధ, మరుళసిద్ధ, ఏకోరామ, పండితారాధ్య, విశ్వారాధ్య అనేవి. ఈ ఆరాధ్య మతధర్మాలను స్వీకరించినవారు మిగిలిన బ్రాహ్మణులనుంచి తాము భిన్నమని చెప్పుకోవడానికి 'ఆరాధ్య' పదస్వీకారం చేసి, 'ఆరాధ్యబ్రాహ్మణులు' అయ్యారని తెలుస్తోంది. 

        'ఆరాధ్య బ్రాహ్మణులు లింగధారణాది వీరశైవ ధర్మములను స్వీకరించినను లింగముతోబాటు యజ్ఞోపవీతమును ధరించి యుపనయన సంస్కారములు గ్రహింతురు. లింగధారులుగాని బ్రాహ్మణులు చెప్పికొను ఋషిగోత్ర సూత్రములనే వీరును జెప్పుకొందురు. వీరిలో నిప్పటికినిట్టి గోత్రసూత్రవ్యవహారమే జరుగుచున్నది.' అంటారు శ్రీ బండారు తమ్మయ్యగారు. (పాలకురికి సోమనాథ కవి, వ్యాసం, కాకతీయ సంచిక, 1991, పే. 214)  

ప్రథమ శాఖీయులు
    ప్రథమ శాఖీయులు అటు వైదీకులలోనూ, ఇటు నియోగులలోనూ ఉండటం గమనార్హం. 

    ప్రథమ శాఖీయులగురించి తెలుసుకోవాల్సిన విశేషాలు అనేకం  ఉన్నాయి. ముందుగా వీరికి 'ప్రథమ శాఖ' అన్న పేరు ఎందుకు వచ్చిందో చూద్దాం:

    వైశంపాయనుడి వద్ద వేదాభ్యాసం చేస్తున్న యాజ్ఞవల్క్యుడు, వైశంపాయనుని ఆగ్రహానికి గురై, తను అంతవరకూ నేర్చుకున్న వేదాలను కక్కివేయాల్సివస్తుంది. అప్పుడు, తీవ్రమైన నిరాశకు గురయిన యాజ్ఞవల్క్యుడు వేదాభ్యాసం కోసం సూర్యుడిని ప్రార్థిస్తాడు. సూర్యుడు ఒక గుర్రం రూపంలో ప్రత్యక్షమయి, యాజ్ఞవల్క్యునికి యజుర్వేదం  నేర్పుతాడు. ఆయన నేర్పినవే 15 శాఖలు. యజుర్వేదంలోని ఆ మొదటి 15 శాఖలను 'శుక్ల యజుర్వేదం' అంటారు. వాటిని యాజ్ఞవల్క్యుడు తన శిష్యులైన కణ్వుడు, మధ్యందినుడు, కాత్యాయనుడు, వాజసనేయుడు-లకు నేర్పాడని భాగవతంలో ఉంది.

అయితే, సూర్యుడినుంచి వేదం నేర్చుకోవటం పాపమనీ, అధమమనీ వైశంపాయనుడు శపిస్తాడు. దానికి యాజ్ఞవల్క్యుడు, బాధపడి, తన గురువైన వైశంపాయనుడిని క్షమాపణ కోరతాడు. అప్పుడు  సూర్యుడి వినతి మేరకు శాంతించిన వైశంపాయనుడు, తన శాపం తప్పదనీ, అయితే దానికి కొంత మినహాయింపు ఇవ్వగలననీ చెప్తూ, శుక్ల యజుర్వేదం నేర్చుకునేవారు ప్రతీదినం ఒక ముహూర్తకాలంపాటు (అంటే, 48 నిమిషాలపాటు) అధములుగా ఉంటారని  చెప్పాడని వరాహ పురాణం పేర్కొంటోంది. ఈ శుక్ల యజుర్వేద (యజుర్వేదంలోని తొలి 15) శాఖలను అనుసరించేవారిని 'ప్రథమ శాఖీయులు' అంటారు. వీరినే 'వాజసనేయులు', 'కాత్యాయనులు' లేదా 'శుక్ల యజుస్‌'లనీ అనడమూ ఉంది. యాజ్ఞవల్క్యుని వద్ద వేదం నేర్చుకున్న కాత్యాయనుడు, వేదానికి సూత్రాలను రాశాడు కనుకనే, ఈ సూత్రాలను పాటించే వీరికి 'కాత్యాయనులు' అని పేరు వచ్చింది.  
  •     స్కంద పురాణం, 17, 18 అధ్యాయాలలో శుక్ల యజుర్వేదం గురించిన ప్రసక్తి ఉన్నా, ఈ శాపం గురించిన ప్రస్తావన లేదు. 
  •     యాజ్ఞవల్క్యుడు, సూర్యుని వద్ద నేర్చుకున్న యజుర్వేద శాఖలను ఏమాత్రం ఎవ్వరూ మార్చలేదు గనుక, ఇవి 'శుద్ధ'మైనవి గనుక, ఇవి  'శుక్ల యజుర్వేదం'గా పేరు పొందాయనీ అంటారు. 
  •     ఇప్పుడు, తెలుగు బ్రాహ్మణులలో కానవస్తున్న అనేకానేక శాఖల గురించిన మరిన్ని విశేషాలు చూద్దాం. 
సంకలనం, మూలము: హిందూ బ్రాహ్మిన్స్

Saturday, April 11, 2020

బ్రాహ్మణులు - Brahmanulu, Brahmin



బ్రాహ్మణులు - Brahmanulu, Brahmin
'బ్రాహ్మణులు' అనే మాట 'బ్రహ్మన్‌' అనే పదం నుంచి పుట్టింది అనుకోవచ్చు. 'బ్రహ్మన్‌' అంటే విశ్వశక్తి (world spirit) అని అర్థం.
  • ⧫ బ్రాహ్మణులు ఈ విశ్వశక్తిగలవారని భావన. ఈ విశ్వశక్తి ఇప్పటి మానవశాస్త్ర నిపుణులకు, పాలినేసియన్‌ భాషలోని 'మన' అనే అద్భుతమైన శక్తిగా పరిచయం. 'బ్రాహ్‌ మన' అన్నమాట. అంటే, బ్రహ్మాండమైన శక్తి అని అర్థం. 'మన' అనేది శక్తి అయితే, 'మానవ' అనే పదం శక్తిగలది, 'మానవుడు' అనే పదం శక్తిగలవాడు అనే అర్థం సంతరించుకుంటాయిగదా!!
  • ⧫ 'బ్రహ్మన్‌' అనే పదానికి 'యజ్ఞము' అన్న మరో అర్థాన్ని చెప్పారు ఆపస్తంబుడు. యజ్ఞాలు చేసేవారు 'బ్రాహ్మణులు' అని ఈ కోణంలో మనం మరో నిర్వచనాన్నీ చెప్పుకోవచ్చు.
  • ⧫ 'బ్రహ్మ' అంటే వేదం అనీ, జ్ఞానం అనీ, ఈ 'బ్రహ్మ' శబ్దానికి 'అణ్‌' ప్రత్యయం చేర్చటంతో 'బ్రాహ్మణ' శబ్దం వచ్చిందనీ శ్రీ బి.ఎన్‌. శాస్త్రి తమ 'బ్రాహ్మణ రాజ్య సర్వస్వం' (ప్రచురణ: మూసీ పబ్లికేషన్స్‌, హైదరాబాద్‌, 2000, పే.6)లో వివరించారు. అంటే, వేదాధ్యయనం చేసినవాడు, ఆత్మజ్ఞానం తెలిసినవాడు అని అర్థమని వారి అభిప్రాయం. 
  • ⧫ ''బ్రాహ్మణః అపత్సమ్‌' అను తద్ధిత వ్యుత్పత్తి ననుసరించి అపత్యార్థమున బ్రహ్మన్‌ శబ్దమునకు పరముగా 'అణ్‌' ప్రత్యయ విధానముచే అభివృద్ధి యేర్పడగా 'బ్రాహ్మణః' అను పద మేర్పడును. 'బ్రాహ్మణు'డనగా శుద్ధ చైతన్య స్వరూపుడైన పరబ్రహ్మముయొక్క కుమారుడు అని అర్థము. కుమారుడనగా ఆ జాతికి చెందినవాడని అర్థము' అనీ.. 
'బ్రహ్మ అధతే బ్రహ్మ వేద వా బ్రాహ్మణః' అనగా శుద్ధ చైతన్య రూపుడగు పరబ్రహ్మను గూర్చి గాని, వేదమునుగూర్చిగాని అధ్యయనము చేసినవాడు, తెలిసినవాడు. తదధీతే, తద్వేద అను పాణినీయ వ్యాకరణసూత్రముచే బ్రహ్మన్‌ శబ్దమునకు పరముగా 'అణ్‌' ప్రత్యయము, ఆదివృద్ధియు రాగా 'బ్రాహ్మణ' పదమేర్పడును. వేదాధ్యయనము చేసినవాడు, వేదములనుగూర్చి, పరబ్రహ్మమునుగూర్చి బాగుగా తెలిసినవాడని అర్థము. బ్రాహ్మణః 'సంబంధి' అను వ్యుత్పత్తినిబట్టి బ్రాహ్మణపదమేర్పడును' అనీ 'బ్రాహ్మణ సర్వస్వము'లో (అఖిల భారతీయ బ్రాహ్మణ కరివెన సత్రం, శ్రీశైలం వారి ప్రచురణ, ప్రథమ సంపుటము, 1994, పే. 7) ఉంది. 
బ్రాహ్మణులు - Brahmanulu, Brahmin
బ్రాహ్మణుడు
బ్రాహ్మణులంటే ఎవరు?
బ్రాహ్మణుల గురించిన నిర్వచనం ఈ కింది విధంగా ఉంది:
'బ్రాహ్మణ్యాం బ్రాహ్మణాజ్ఞాతోబ్రహ్మణః 
స్యాదసంశయఃజాత్యా కులేన వృత్తేన స్వాధ్యాయేన శ్రుతేన 
చఏభి ర్యుక్తో హి య స్తిష్ఠే న్నిత్యం స ద్ద్విజ ఉచ్యతే' ||
అంటే, 'బ్రాహ్మణ పురుషునివలన బ్రాహ్మణస్త్రీయందు జన్మించి, జాతి, కులము, వృత్తి, స్వాధ్యాయము, జ్ఞానములచే బ్రాహ్మణుడు అని పిలువబడుచున్నాడు' అని అర్థం. 

బ్రాహ్మణుల లక్షణాలు:
బ్రాహ్మణుల లక్షణాలను గురించిన అనేక విశేషాలను ఎందరో పెద్దలు వివరించారు. 
కం. దమమును శౌచము దపమును
శమమును మార్దవము గృపయును సర్వజ్ఞాన
క్షమములు, హరిభక్తియు హర్షము నిజలక్షణము లగ్రజాతికి నధిపా! ||

అన్నది బ్రాహ్మణుల లక్షణాలను గురించి తిక్కనామాత్యుడు మహాభారతంలో ఇచ్చిన నిర్వచనం. 

ఇలాంటి నిర్వచనమే మనకు భాగవతంలోనూ ఉంది:
'శమో దమ తపశ్శౌచం సంతోషః క్షాన్తి రార్జవమ్‌
మద్భక్తిశ్చ దయాసత్యం మ్రహ్మప్రకృతీయ స్త్వమాః ||

బ్రాహ్మణుల విధివిధానాలు ఏవి?

బ్రాహ్మణుల గురించి నిర్వచనం ఇచ్చిన పెద్దలు, బ్రాహ్మణుల విధివిధానాలనూ వివరించారు:
'అధ్యాపన మధ్యయనం యజనం యాజనం తథా
దానం ప్రతిగ్రహశ్చైవ షట్కర్యాణ్యగ్రజన్మనః' ||

అన్నది మనుస్మృతి వాక్యం (10-75). అంటే, తను చదువుకుంటూ ఉండడం, శిష్యులకు బోధించడం, తను యజ్ఞాలను చేయటం, యజ్ఞాలు చేయగల యజమానులచేత యజ్ఞాలను చేయించటం, దానాలు ఇవ్వడం, తీసుకోవడం అనేవి బ్రాహ్మణుల విధివిధానాలని అర్థం.

బ్రాహ్మణులు ఎక్కడివారు?
బ్రాహ్మణులు మొదట్లో భారతదేశ ఉత్తర, నైఋతి ప్రాంతాలలో ఉండేవారనీ, కాలక్రమంలో దక్షిణ ప్రాంతంవైపు కదిలి, వింధ్యపర్వతశ్రేణిని దాటారనీ అంటారు. అంటే దక్షిణ దేశవాసులు అయ్యారన్నమాట. అప్పట్లో వారికి బ్రహ్మ-క్షత్రియ గుణాలు ఉండేవి. అందుకే, ఆదికాలం బ్రాహ్మణులలో భరద్వాజుడు, పరశురాముడు వంటి వీరులు ఉండేవారు. కానీ, తర్వాత వారు తమ క్షత్రియ గుణాలను పూర్తిగా విడిచిపెట్టి, పాలన, మంత్రాంగం, పురహితాల వైపు దృష్టి కేంద్రీకరించారు.

ఈ మార్పు బహుశా కాకతి గణపతి దేవుని కాలంలో (క్రీ.శ. 11వ శతాబ్దం) జరిగి ఉండవచ్చునని కొందరి భావన. (దీని గురించిన వివరాలూ, వాదనలూ తర్వాత పుటలలో చూడొచ్చు.) అలా, చాలాకాలం నుంచే బ్రాహ్మణులు దక్షిణ భారతదేశంలో ఉన్నట్లుగా ఆధారాలు ఉన్నాయి. 

వాస్తవానికి భారతదేశ చరిత్రలో మౌర్యపాలకుడైన అశోక చక్రవర్తి మరణానంతరం ఏర్పడిన రాజకీయ శూన్యాన్ని పూరిస్తూ, తొలి ఆంధ్ర దేశాన్ని స్థాపించి, సుమారు క్రీ.పూ. 225 నుంచి క్రీ.శ. 675 వరకూ అంటే దాదాపు 450 సంవత్సరాల కాలం అప్రతిహతంగా ఏలిన శాతవాహనులు- (ఆరువేల నియోగ?) బ్రాహ్మణులనీ అంటారు. శాతవాహనులలో సుప్రసిద్ధుడైన పాలకుడు గౌతమీపుత్ర (ఒకటవ) శాతకర్ణికి (క్రీ.శ. 78- 102) 'వినివర్తిత చతుర్వర్ణ సంకరస్య' (చతుర్వర్ణాలలో సంకరాన్ని నివారించినవాడు) అన్న బిరుదం ఉండేదని అతని తల్లి గౌతమీ బాలశ్రీ (నేటి మహారాష్ట్రలోని) నాసిక్‌లో వేయించిన శాసనంవల్ల తెలుస్తోంది. అలాగే, ఆయనకు 'ఆగమానాం నిలయస్య' (ఆగమాలకు నిలయమైన వాడు) అనీ, 'ఏక బ్రాహ్మణస్య' (ఏకైక బ్రాహ్మణుడు), 'ద్విజకులవర్ధనుడు', 'వర్ణాశ్రమ ధర్మ పరిత్రాత' అనీ అనేక బిరుదాలుండేవి. మొత్తం 30 మంది రాజులుగా ఏలిన వీరికి 'సాతవాహనులు' లేదా 'శాతవాహనులు' అనేది వంశనామం అయితే, 'సాతకర్ణి' లేదా 'శాతకర్ణి' అనేది వీరి గోత్రం అని ఆచార్య ఖండవల్లి గారు పేర్కొంటున్నారు (పే.103). అంటే, అప్పటికే బ్రాహ్మణ కులం విస్తృతంగా వ్యాప్తి చెందిందని మనం గుర్తించవచ్చు

అంతేకాకుండా, ఇదే నాసిక్‌ శాసనంలో - గౌతమీ బాలశ్రీ తన కుమారుడైన గౌతమీపుత్ర శాతకర్ణి - నహుషుడు, నాభాగుడు, దిలీపుడు, బలరాముడు, కేశవుడు, రాముడు, అర్జునుడు వంటి పురాణపురుషులకు దీటైనవాడని పేర్కొంది. అంటే ఆపస్తంబుడి కాలంలోనో, కొంచెం అటూఇటూగానో ఆరంభం అయిన పురాణ రచన పూర్తయి ప్రజలలో పురాణాలు బహుళ ప్రాచుర్యం పొందాయన్నదీ ఈ శాసనం వల్ల స్పష్టం. 

శాతవాహనులలో సిముఖుని (శ్రీముఖుడు) కుమారుడు, పైన పేర్కొన్న గౌతమీపుత్ర (మొదటి) శాతకర్ణి ఎన్నెన్నో క్రతువులను చేశాడన్న చరిత్ర ఆధారాలు ఉన్నాయి.
వాటిలో.. 
  • ⧫ అగ్న్యాధ్యేయ, 
  • ⧫ అనారంభణీయ, 
  • ⧫ భగలా దశరాత్ర, 
  • ⧫ గర్గ త్రిరాత్ర, 
  • ⧫ గవామయన, 
  • ⧫ ఆప్తుర్యామ, 
  • ⧫ అంగిరసామయన, 
  • ⧫ శతా త్రిరాత్ర, 
  • ⧫ ఛందోమపవమాన త్రిరాత్రాది క్రతువులు, 
  • ⧫ అశ్వమేధ, 
  • ⧫ రాజసూయ యాగాలు ఉన్నాయి. 
ఇక, అతని సతీమణి అయిన నాగానీక వేయించిన నానాఘాట్‌ శాసనంలో ఆమె తన్నుతాను 'దిఖావ్రత (దీక్షావ్రత) యజ్ఞసుందయా' (అంటే, దీక్షావ్రతముతో యజ్ఞముచేసిన సౌందర్యవతి అన్న అర్థం కావచ్చు) అనీ, 'యజ్ఞాహుత ధూపన సుగంధాయ' (అంటే, యజ్ఞసమయంలో వెలువడిన ధూపాలు వదలిన సుగంధాలు కల పరిమళ అన్న అర్థం కావచ్చు) అనీ వర్ణించుకుంది. ఇక, ఆ దంపతుల బిడ్డ పేరు 'వేదశ్రీ' కావటంలో ఆశ్చర్యం ఏముందీ!! అలాగే, శాతవాహనులలో మరొకడు యజ్ఞశ్రీ శాతకర్ణి. ఆ కాలంనాటికే వేదాలు సుప్రసిద్ధం అయినాయనీ, విరివిగా యజ్ఞాలు జరుగుతుండేవనీ వివరించటం కోసమే ఇవన్నీ పేర్కోవటం!!

ఇదెలా ఉన్నా, శాతవాహనుల రాజ్యపాలన క్రీ.పూ. 225లోనే ప్రారంభం అయినా, శాతవాహన శకం క్రీ.శ. 78తో ఆరంభం అయింది. ఇది శాతవాహనులలో ఒకడైన గౌతమీపుత్ర (మొదటి) శాతకర్ణి విజయరాజ్య ప్రారంభ సూచికగానే జరిగింది. భారతదేశంలో ప్రాచీనకాలం నుంచి పాటిస్తూ వచ్చినవి రెండే రెండు శకాలు. ఒకటి - క్రీ.పూ. 58 నుంచి ప్రారంభం అయిన విక్రమాదిత్య శకంకాగా, రెండోది క్రీ.శ. 78 నుంచి ఆరంభమయిన శాలివాహన శకం. ఇందులో శాలివాహన శకం బ్రాహ్మణులపరంగా గుర్తింపు పొందటం గర్వకారణం. (యుధిష్టిర శకం అని మరొకటి కూడా ఉందని కొందరి భావన.)
కాంబోడియా ఆంగ్కోర్ శివాలయం
కాంబోడియా ఆంగ్కోర్ శివాలయం 
  • ⧫ సియామ్‌ (Siam), కాంబోడియా దేశాలలో సైతం శాలివాహన శకం ప్రాచుర్యంలో ఉందని తమ 'ఆంధ్రుల సాంఘిక చరిత్ర'లో (పే.139) శ్రీ బి.ఎన్‌.శాస్త్రి గారు వివరిస్తున్నారు. 
  • ⧫ మహాకవి కాళిదాసు రచించిన 'రఘువంశం'లోని 13వ సర్గ, 34 శ్లోకంలో శాతకర్ణి అనే ఒక బ్రాహ్మణ ఋషి ప్రస్తావన ఉంది. ఆ మహర్షి సంతతివారే శాతవాహనులై ఉంటారని డా. మారేమండ రామారావుగారు 'సాతవాహన సంచిక'లో పేర్కొన్నారు.
  • ⧫ మహాకవి కాళిదాసు రచించిన 'రఘువంశం'లోని 13వ సర్గ, 34 శ్లోకంలో శాతకర్ణి అనే ఒక బ్రాహ్మణ ఋషి ప్రస్తావన ఉంది. ఆ మహర్షి సంతతివారే శాతవాహనులై ఉంటారని డా. మారేమండ రామారావుగారు 'సాతవాహన సంచిక'లో పేర్కొన్నారు.
  • ⧫ శాతవాహనులు బ్రాహ్మణులు అన్నది నిజమే, కానీ, వీరు నియోగి బ్రాహ్మణులన్నది కొంత సందేహాస్పదం. శాతవాహనుల కాలం నాటికి వైదికి, నియోగి భేదాలు ఏర్పడిన సూచనలు ఎక్కడా కానరావటం లేదు. ఈ భేదాలు క్రీ.శ. 11-12 శతాబ్దాల ప్రాంతాలలో తలెత్తి ఉండవచ్చు. శాతవాహనులది క్రీస్తుపూర్వం, క్రీస్తుశకారంభంనాటి కాలం కదా! చరిత్ర కొంచెం అటూఇటూ అనుకున్నా, దాదాపు వెయ్యి సంవత్సరాల వ్యత్యాసం రావటం అసాధ్యం!!
ఆంధ్రదేశాన్ని పరిపాలించిన ఇక్ష్వాకులు కూడా బ్రాహ్మణులే! ఇక్ష్వాకుల మహారాజైన మొదటి చాంతమూల మహారాజు, మాఠరీ గోత్ర సంభవ అయిన ఒక విప్రకన్యను వివాహమాడినందువల్ల వీరు బ్రాహ్మణులేనని నిర్ధారించవచ్చునని శ్రీ బి.ఎన్‌.శాస్త్రి గారు తమ 'ఆంధ్రుల సాంఘిక చరిత్ర'లో (పే.87) పేర్కొన్నారు. ఈ (శాం) చాంతమూల చక్రవర్తి అగ్నిష్టోమ యాగాన్ని చేశాడు. ఇది బ్రాహ్మణులు మాత్రమే చేసే యాగం. ఇలాంటి యాగాన్నే క్షత్రియులు చేస్తే దాన్ని 'జ్యోతిష్టోమ యాగం' అంటారు.

శాతవాహనులు, ఇక్ష్వాకుల తర్వాత ఆంధ్రదేశాన్ని పాలించిన రాజులలో బృహత్ఫలాయనులు (బృహత్పలాయనులు), ఆనంద గోత్రికులు, శాలంకాయనులు ముఖ్యులు. బృహత్ఫలాయనులు బ్రాహ్మణులే. క్రీ.శ. 270-285ల ప్రాంతానికి చెందిన వీరి రాజధాని కృష్ణాతీరంమీద ఘంటసాలకు 20 మైళ్ల దూరంలో ఉన్న కోడూరు.

శాతవాహనులు, బృహత్ఫలాయనులకుమల్లే ఆనందగోత్రికులు సైతం బ్రాహ్మణులే. వీరు క్రీ.శ.300 నుంచి క్రీ.శ. 440 వరకు పరిపాలించారు. తమ గోత్రం పేరునే వంశనామంగా ధరించిన వీరు బ్రాహ్మణులని చరిత్ర చెప్తోంది. అయితే, వీరు విశ్వామిత్ర సంతతిలోని శాలంకు లేదా శాలంక వంశీయుడైన శాలంకాయన మహర్షి సంతతివారు అన్న మరొక వాదం కూడా ఉంది. అయితే, ఆనందగోత్రికులు, బృహత్ఫలాయనులు, పల్లవులలాగనే వీరు కూడా తమ పేర్ల చివరన 'వర్మ' అని పెట్టుకోవటంవల్ల వీరూ బ్రాహ్మణులేనని భావించ వీలున్నదని శ్రీ బి.ఎన్‌.శాస్త్రి అంటున్నారు. వీరి రాజధాని వేంగీపురం. (ఇప్పటి ఏలూరుకు సమీపంలోని పెదవేగి, చినవేగి ప్రాంతాలు.)

ఆంధ్రదేశంలో శాలంకాయనుడు ఒక గోత్ర ఋషిగా రెండు ప్రవరలతో కూడిన వారు ఉన్నారని శ్రీ బి.ఎన్‌.శాస్త్రి గారు తమ 'ఆంధ్రుల సాంఘిక చరిత్ర'లో (పే.151) రాశారు. వారు:
  • 1. ఆంగిరస, బార్హస్పత్య, భారద్వాజ, శాలంకాయన
  • 2. విశ్వామిత్ర, శాలంకాయన, కౌశిక
(అయితే, చిత్రంగా 1890లనాటి ఒక గోత్రపట్టికలో శాలంకాయన గోత్రికులు మూడు ప్రవరలతో కానరావటం విశేషం. వీటిలోనూ పైన పేర్కొన్న మొదటి ప్రవర లేదు. చూ. గోత్రపట్టిక.)

'సాన్‌లన్‌ క్రోన్‌' అనే ఒక శాలంకాయన రాజు బర్మాలోని ఐరావతీ నదీ ప్రాంతాన్ని పాలించినట్లు తెలుస్తోంది. ఈ శాలంకాయనులే బర్మా దేశంలో బౌద్ధమతం వ్యాపించడానికి కారణం అని Journal Of Oriental Research, Vol.II, p.111-112 వివరిస్తోంది. 

అలాగే, క్రీ.శ. మూడవ శతాబ్దం నుంచి తొమ్మిదవ శతాబ్దం వరకూ దక్షిణాపథంలో రాజ్యం చేసిన పల్లవులుసైతం బ్రాహ్మణులేననీ చరిత్ర చెప్తోంది. 'భారద్వాజ గోత్రానామ్‌ పల్లవానామ్‌' అని పల్లవులే స్వయంగా చాటుకున్నారు. వీరు తాము అశ్వత్థామకు, మదన అనే ఒక అప్సరసకు జన్మించిన వారుగా ఒక గాధను ప్రచారంలోకి తెచ్చారు. భరద్వాజుని కుమారుడు ద్రోణుడు కాగా, ద్రోణుడి కుమారుడు అశ్వత్థామ అన్నది తెలిసిందే!! అలా, ఆ గాధను పరిగణనలోకి తీసుకున్నా, పల్లవులు బ్రాహ్మణులేనన్నది స్పష్టం. పల్లవులలో శివస్కంద వర్మ (క్రీ.శ. 310-335) వేయించిన హిరహడగళ్లి శాసనం వల్ల ఈయన అగ్నిష్టోమ, వాజపేయ అశ్వమేధ యాగాలను చేస్తునట్లు తెలుస్తోంది. పూర్తి పాఠం Epigraphia Indica, Vol. 1, p.2 లో లభిస్తున్న ఆ శాసనంలో- 

'అగ్గిధోమ, వాజపేయస్స మేధయాజీ ధమ్మ మహారాజాధిరాజో
భారద్దాయో పల్లవాణ సివఖందవమో... '  అని ఉంది.

అలాగే, పల్లవ వంశ స్థాపకుడైన వీరకూర్చ వర్మ పదవ రాజ్య సంవత్సరంలో, అతని కుమారుడైన విజయస్కంద వర్మ వేయించిన మైదవోలు శాసనంలో (Epigraphia Indica,Vol. I, p-84-89) - 'యువమహారాజో భారదాయజ గోత్తో పలవానాం శివఖందవమ్మో...' అనీ ఉంది. ఈ శాసనం వల్ల వీరు బ్రాహ్మణులనీ, భారద్వాజ గోత్రికులనీ స్పష్టం. ఇక్కడా వైదికి, నియోగుల ప్రసక్తి లేదనీ గుర్తించాలి. 

వేంగీ చాళుక్యుల కాలంలో ఆంధ్రమహాభారత కావ్య రచన ప్రారంభం అయింది. ఈ ఆంధ్రీకరణ యజ్ఞాన్ని ఆరంభించిన నన్నయ భట్టారకుడు, కొనసాగించిన తిక్కన సోమయాజి, పూర్తి చేసిన ఎర్రాప్రగడలు ముగ్గురూ బ్రాహ్మణ వంశస్థులు కావటం విశేషం. ఇటు కర్ణాటకను చిరకాలం ఏలిన కదంబ వంశస్థాపకుడైన మయూర శర్మకూడా బ్రాహ్మణుడే!!

బ్రాహ్మణులకు అనాదినుంచీ సమాజంలోని ఇతరులనుంచి ఎంతో గౌరవప్రపత్తులు లభించేవి. ప్రతీ గ్రామంలోనూ, ఆ గ్రామపరిపాలన,  సంక్షేమ కార్యక్రమాల పర్యవేక్షణకోసం ఐదుగురు సభ్యులతోకూడిన 'పంచప్రధానులు' ఉండేవారని చరిత్ర చెప్తోంది. ఇదే నేటి 'గ్రామ పంచాయత్‌' వ్యవస్థకు ఆది అయింది. వారిలో కనీసం ఒకరిద్దరు బ్రాహ్మణులు ఉండేవారు.

సుమతీశతకకారుడైన బద్దెన రాసిన ఒక గొప్ప పద్యాన్ని మనం ఇక్కడ ప్రస్తావించుకోవటం అవసరం:    
'అప్పిచ్చువాడు వైద్యుడు
నెప్పుడు నెడతెగక బారు నేరున్‌ ద్విజుడున్‌
చొప్పడిన ఊర నుండుము
చొప్పడక యున్నట్టి నూరు జొరకుము సుమతీ!!'
ఒక ప్రదేశం 'ఊరు' అనిపించుకోవాలంటే, దానికి ఉండాల్సిన ప్రాథమిక లక్షణాలలో 'బ్రాహ్మణుడు ఉండటం' కూడా ఒకటి అన్నది సుమతీ శతకమంతటి శాశ్వత సత్యం!!

12వ శతాబ్దానికి చెందిన కాశ్మీర దేశ పండితుడైన కల్హణుడు రాసిన 'రాజతరంగిణి'లో
'కర్ణాటకాశ్చ తైలంగా ద్రావిడ మహారాష్ట్రకాః
గుర్జరాశ్చేతి పంచైవ ద్రావిడా వింధ్యదక్షిణే
సారస్వతా కన్యాకుబ్జా గౌడా ఉత్కళ మైథిలాః
పంచగౌడా ఇతి ఖ్యాతా వింధ్యస్యోత్తర వాసినః'
అని ఉంది. అంటే, 12వ శతాబ్దకాలంనాటికి పూర్వంనుంచే బ్రాహ్మణులు పలు శాఖలుగా ఉండేవారనీ, వారు ఉత్తరదక్షిణ భారతంలో పంచ గౌడీయులుగా, పంచ ద్రావిడులుగా పేరు పొందారనీ స్పష్టం. సారస్వత, కన్యాకుబ్జ, గౌడ, ఉత్కళ, మైథిలీ అనేవి బ్రాహ్మణులలో పంచ గౌడీయ శాఖలు కాగా, కర్ణాటక, తైలంగ, ద్రవిడ, మహారాష్ట్ర, గుర్జరా (గుజరాత్‌) అనేవి పంచ ద్రావిడ బ్రాహ్మణ శాఖలని కల్హణుడు వివరించాడు. వింధ్య పర్వతాలకు దక్షిణ భాగంలోని 'తైలంగా', అంటే తెలుగు వారు నివసించే ప్రాంతాలలో బ్రాహ్మణులు ఉన్నారని అర్థం. (పూర్తిగా ఇదే శ్లోకం మనకు 'బృహజ్జోతిషార్ణవాంతర్గతషష్టమిశ్ర స్కంధోక్త షోడశాధ్యాయ బ్రాహ్మణోత్పత్తి మార్తాండమ్‌' లోనూ కానవస్తోంది.)

అలాగే, బ్రాహ్మణులు అనాదికాలంలోనే విదేశాలకు సైతం వెళ్లారనీ, వారు అక్కడ బ్రాహ్మణ కులానికి ఆద్యులైనారనీ చరిత్ర చెప్తోంది. బర్మాలోని పునాన్‌ రాజ్యాన్ని పాలించిన మొదటి రాజవంశం 'కౌండిన్య సోమ వంశం'. గోదావరి ముఖద్వారం నుంచి వచ్చిన కౌండిన్యుడనే బ్రాహ్మణుడు, పునాన్‌లోని సోమ అనే యువతిని పెళ్లి చేసుకోవడం వల్ల ఈ రాజవంశం ఏర్పడిందని సుప్రసిద్ధ చరిత్రకారులు శ్రీ మారేమండ రామారావు తమ 'ఆంధ్ర దేశ చరిత్ర'లో (పే.35) పేర్కొన్నారు.

అదేవిధంగా, క్రీ.శ. 657లో, నేటి వియత్నాం దేశంలో రుద్రవర్మ, క్రీ.శ. 781లో నేటి కంపూచియా (ఒకప్పటి కాంబోడియా లేదా కాంభోజ దేశం)లో ఒకటవ జయవర్మలు సైతం బ్రాహ్మణులేనని చరిత్ర చెప్తోంది.

ఇలాగే, ఎందరో మహానుభావులు బ్రాహ్మణులలో ఉన్నారు. మహాయాన బౌద్ధమతాభివృద్ధికి ఎంతో కృషి చేసిన ఆచార్య నాగార్జునుడు బౌద్ధమత స్వీకరణకు ముందు విదర్భకు చెందిన బ్రాహ్మణుడు. బౌద్ధానికి ప్రతిగా శైవాన్ని ఉద్బోధించిన బసవేశ్వరుడు బ్రాహ్మణుడు. అలాగే, బ్రహ్మనాయుడు ప్రవేశపెట్టిన చాపకూడు ఉద్యమంలో పాల్గొని, తమ సహనాన్ని చాటిచెప్పిన పలనాటి సేనాని అనపోతరాజు బ్రాహ్మణుడు. కాకతీయుల కాలంలో రుద్రమదేవి సేనాని అయిన బెండపూడి అన్నయ్య బ్రాహ్మణుడు.

మహాకవి కాళిదాసు, వయ్యాకరణుడు పాణిని, అర్థశాస్త్ర సృష్టికర్త చాణక్యుడు, నాటి బాణభట్టుల నుంచి నేటితరం నోబెల్‌ పురస్కార గ్రహీతలు:
  • ⧫ రవీంద్రనాథ్‌ టాగూర్‌, 
  • ⧫ సి.వి.రామన్‌, 
  • ⧫ సుబ్రహ్మణ్య చంద్రశేఖర్‌లు, 
  • ⧫ శరత్‌ చంద్ర ఛటర్జీ, 
  • ⧫ బంకిమ్‌ చంద్ర ఛటర్జీ, 
  • ⧫ సత్యజిత్‌ రే, 
  • ⧫ తెలుగువారిలో ప్రప్రథమ జ్ఞానపీఠ పురస్కార గ్రహీత విశ్వనాథ సత్యనారాయణ, 
  • ⧫ జిడ్డు కృష్ణమూర్తి ప్రభృతులూ బ్రాహ్మణ ప్రముఖులే. 
  • ⧫ అలాగే, 1857లో ప్రథమ స్వాతంత్య్ర సమరంగా పేరొందిన సిపాయి విప్లవంలో కీర్తిశేషులైన మంగళ్‌ పాండేకూడా బ్రాహ్మణుడే!!
ఇక, ఇటీవలి కాలానికి వస్తే,..
  • ⧫ భారతదేశ తొలి ఉపాధ్యక్షుడు డా. సర్వేపల్లి రాధాకృష్ణన్‌, 
  • ⧫ తర్వాత కాలంలో దేశాధ్యక్షులైన వి.వి.గిరి, ఆర్‌.వెంకట్రామన్‌, శంకర్‌ దయాళ్‌ శర్మ, 
  • ⧫ ఇప్పటి మాజీ దేశాధ్యక్షుడు ప్రణబ్‌ ముఖర్జీ, 
  •  తర్వాత కాలంలో దేశ ప్రధానులు అయిన మొరార్జీ దేశాయ్‌, ప్రధాన మంత్రి అతుల్‌ బిహారి వాజ్‌పేయీ,
  • ⧫ దేశాన్ని తీవ్ర ఆర్థికరంగ సంక్షోభం నుంచి బయటపడేసిన ప్రధాన మంత్రి, ఆంధ్రప్రదేశ్‌కు ఇప్పటివరకూ ఏకైక బ్రాహ్మణ ముఖ్యమంత్రి పి.వి. నరసింహారావు
  • ⧫ ఆంధ్ర రాష్ట్ర తొలి గవర్నర్‌ చందూలాల్‌ మాధవలాల్‌ త్రివేది, 
  • ⧫ ఆంధ్ర రాష్ట్ర తొలి ముఖ్యమంత్రి ఆంధ్రకేసరి టంగుటూరి ప్రకాశం పంతులు,
  • ⧫ ఆంధ్రా బ్యాంక్‌ వ్యవస్థాపకులు భోగరాజు పట్టాభి సీతారామయ్య... అందరూ బ్రాహ్మణులే! 
ఇక, వర్తమానంలో దేశ చరిత్రలో ప్రముఖ పాత్ర పోషిస్తున్న సుష్మా స్వరాజ్‌, అరుణ్‌ జైట్లీ, ఇన్ఫోసిస్‌ స్థాపకులు ఎన్‌.ఆర్‌. నారాయణ మూర్తి, నందన్‌ నీలేకని, కిరణ్‌ మజుందార్‌ ప్రభృతులు, మన రాష్ట్రంలోని రాజమండ్రి నియోజకవర్గంనుంచి లోక్‌సభ మాజీ సభ్యులు ఉండవల్లి అరుణ్‌కుమార్‌... అందరూ బ్రాహ్మణులే!!

సుప్రసిద్ధ చరిత్రకారులు డి.డి. కోశాంబి యథాతథ వ్యాఖ్యలతో ఈ భాగాన్ని ముగించడం సమంజసంగా ఉంటుంది: 'ఆర్య, ఆదిమవాసుల పునఃకలయికలవల్ల ఒక కొత్త ప్రత్యేక వర్గం అభివృద్ధి చెందింది. అది క్రమేణా మొత్తం ఆర్య కర్మకాండల మీద ఆధిపత్యం వహించింది. అదే బ్రాహ్మణ కులం. ప్రాచీన పవిత్ర గ్రంథాలలో మనకు లభ్యమైనవి ఈ కులమే భద్రపరిచింది, ఈ కులమే తిరగరాసింది... ఏమైనా, వాళ్లు ఒక కార్యం నిర్వహించారు. దాని విలువ అరుదుగా గుర్తించడం జరిగింది. మామూలుగా ప్రతిస్పర్థిగా ఉండే బృందాలను సదృశం చేయడం. వాళ్లు బహువిధ నూతన ఆరాధనలతో సహా, సమష్టి దేవతలను ఆరాధించే ఏకసమాజంగా సమానం చేశారు'.  (ప్రాచీన భారత సంస్కృతి - నాగరికత, ఆంగ్ల మూలం: డి.డి. కోశాంబి, తెలుగు అకాడమీ ప్రచురణ, 1998, పే.74).

సమాజాన్ని మార్క్సిస్టు దృక్పథంతో నిశిత పరిశీలన చేసిన చరిత్రకారుడు కోశాంబి నిష్పక్షపాతంగా ఇచ్చిన ఈ గొప్ప యోగ్యతాపత్రం ఒక్కటి చాలు - బ్రాహ్మణులు మన సమాజానికి చేసిన సేవను జ్ఞప్తికి తెచ్చుకోవటానికి!!

మూలము: హిందూ బ్రాహ్మణ
సంకలనం: కోటి మాధవ్ బాలు చౌదరి

Sunday, April 5, 2020

నేటి సమాజంలో బ్రాహ్మణ్యంమే మన బలం - Brahmana, Balam


నేటి సమాజంలో బ్రాహ్మణ్యంమే మన బలం - Brahmana, Balam

- ప్రతి ఒక్క హిందువు చదవాల్సిన వ్యాసం ఇది -
ఎవరో కొందరు చేసిన దానికి మొత్తం ముస్లిమ్లనందరినీ ఎలా నిందిస్తారు, అని ఈరోజున ముస్లిం సమాజం బాధపడుతోంది. వారి బాధ అర్ధం చేసుకోదగినదే. అయితే మరీ ఎప్పుడో ఎవరో చేశారు అనే అనుమానంతో ఇప్పటికీ బ్రాహ్మణులను బాపనోడు, పిలక పంతులు అని వారి వేషాలను, భాషని, అలావాట్లని ఇలా వారికి చెందిన అన్నిటినీ దాదాపు వంద సంవత్సరాలుగా అవమానిస్తున్నారే మరి వాళ్ళని ఏమనాలి?

ఎప్పుడో 3500 సం. ల క్రితం ఆర్యులు అని ఎవరో వచ్చారని, వాళ్ళేదో చేశారని, వాళ్లే బ్రాహ్మణులు అని ఒక కట్టుకథని సృష్టించి, వాళ్ళ పిలకలు లాగి, పంచలు లాగి, యజ్ఞోపవీతాలు తెంపి, వందల, వేల సినిమాలలో బ్రాహ్మణులను వారు వృత్తులను, వారి భాషను, పనిగట్టుకుని అవమానించారు కద? దానికి వారెంత బాధపడి ఉండాలి?

పోనీ ఈ ఆర్యన్ సిద్ధాంతం కథ ఏమైనా నిజమా అంటే అదీ కాదు. ఏ ఆధారమూ లేకుండా సృష్టించబడిన ఒక కట్టు కథ. అయినా సరే, కేవలం తమకి అది నచ్చింది కనుక కొందరు దానిని నిజం అని నమ్ముతున్నారు. పోనీ కొంతసేపు అదంతా నిజమే అనుకుందాం. నిజమే అయినా, ఎప్పుడో 3500 సం. ల క్రితం ఎవరో చేసిన దానికి మీరు ఇప్పటి వారిని ఎలా బాధ్యులను చేస్తారు?

బ్రాహ్మణుల మీద ఇంతలా గత రెండు వందల సంవత్సరాలుగా దాడి జరగడానికి ఒక్కటే కారణం. బ్రాహ్మణ్యం పోతే హిందూత్వం కూడా నాశనం అవుతుంది అని మన ప్రత్యర్థులకు స్పష్టంగా తెలియడం. అందుకే వారి మీద ఇన్నిరకాల దాడులు. వారు అనుకుంది కొంత మేర సాధించారు కూడా. ఆ కారణం వల్లనే తెలివైన బ్రాహ్మణులలో చాలా వరకూ ఎవ్వరూ బ్రాహ్మణ వృత్తులు స్వీకరించడం లేదు. అటు డబ్బూ లేక, ఇటు గౌరవమూ లేకపోతే మాకెందుకు ఈ కంచి గరుడ సేవ అనుకుని చాలా మంది సుబ్బరంగా ఉద్యోగ వ్యాపారాలు చేసుకుని డబ్బులు సంపాదించుకుంటున్నారు.

బ్రాహ్మణుల పట్ల సమాజంలో గౌరవం పెరగడం చాలా అవసరం. అప్పుడే వారు మళ్లీ బ్రాహ్మణ వృతులైన వేదాధ్యయనం, పౌరోహిత్యం, ప్రవచనం వంటి వృత్తులను స్వీకరిస్తారు. హిందూ ధర్మం బలపడాలి అంటే అది చాలా ముఖ్యం. ఈ విషయాలు ఏ బ్రాహ్మణుడూ చెప్పలేడు, నిజానికి చాలా మందికి ఈ విషయాలు తెలుసు అనికూడా నేను అనుకోను.డబ్బు రాకపోయినా, ప్రాణాలకు కూడా ప్రమాదం ఉంది అని తెలిసినా ఎందరో బ్రాహ్మణులు మన సంస్కృతికి ఆధారమైన విద్యలు కాపాడారు అంటే కారణం, అది ఈశ్వరుడు తమకు అప్పగించిన బాధ్యత అని వాళ్ళు నమ్మడమే. అలా వారు నమ్మకపోయి ఉంటే, అది అందరి బాధ్యత అని వారు అనుకుని ఉంటే, అంటే మన దేశంలో వర్ణ వ్యవస్థ లేకపోయి ఉండి ఉంటే, భారతదేశానికి కూడా ఇస్లాం, క్రైస్తవాలు అడుగుపెట్టిన తరువాత వర్ణవ్యవస్థ లేని మిగిలిన దేశాలకి ఏ గతి పట్టిందో, అదే గతి పట్టేది. ఆ రెండు మతాలూ అడుగుపెట్టిన తరువాత కూడా తమ సంస్కృతిని, ధర్మాన్ని, నాగరికతని నిలువుకున్న ఏకైక దేశం మనదే. నాకు తెలిసినంత వరకూ ఆఫ్ఘనిస్తాన్ అంత త్వరగా ఇస్లామీకరించబడింది అంటే అందుకు కారణం అక్కడ బౌద్ధం ఎక్కువ అవ్వడమే (ఈ విషయంలో నాది పొరపాటు అయితే తెలియచెయ్యగలరు)

కనుక బ్రాహ్మణ్యం మన బలం. అజ్ఞానంతో దానిని మనం పోగొట్టుకుంటున్నాం. నిజంగా బ్రాహ్మణ వ్యవస్థ మన బలహీనత అయితే ముఘలులు, బ్రిటిష్ వాళ్ళు, తరువాత వచ్చిన కాంగ్రెస్/కమ్యూనిస్టులు బ్రాహ్మణ వ్యవస్థని బలపరచాలే కానీ బలహీనపరచ కూడదు.

ఒక బ్రాహ్మణుడు ఈ పోస్ట్ లైక్ చెయ్యాలి అన్నా, షేర్ చెయ్యాలి అన్నా 10 సార్లు ఆలోచిస్తాడు. వారి ఆత్మవిశ్వాసాన్ని అంతలా తూట్లు పొడిచారు. ఒక్కసారి ఈ విషయాన్నీ అందరూ కొంత విశాల దృక్పధంతో ఆలోచించండి..

సంకలనం: రేణుకా పరశురామ్

Monday, December 16, 2019

యజ్ఞోపవీత (‘జంధ్యము’) మహిమ - Yagnopavitha Mahima


యజ్ఞోపవీత మహిమ
వైదిక సంస్కారాలతో పరిచయం ఉన్న ప్రతివారికీ సుపరిచితమైంది ‘యజ్ఞోపవీతం’. దీనినే తెలుగులో ‘జంధ్యము’ అంటాం. ఇది చాలామంది మెడలో వేలాడుతూ ఉంటుంది కానీ, ఇది అలా ఎందుకు వేలాడుతుందో చాలామందికి తెలియదు. ఇలా మెడలో ఈ యజ్ఞోపవీతాలను వేసుకున్న వారు నిష్టతో వారి వారి ఆచార వ్యవహారాలు సంప్రదాయాలు ని బట్టి ఉపనయన సంస్కారం లో  వేయడం జరుగుతుంది 

యజ్ఞోపవీతాన్ని ‘బ్రహ్మసూత్రం’ అని కూడా అంటారు. దీన్ని ఎందుకోసం ధరించాలో ధర్మశాస్త్రాలు ఈ విధంగా చెబుతున్నాయి.

’సూచనాత్ బ్రహ్మతత్త్వస్య వేదతత్త్వస్య సూచనాత్
తత్సూత్రముపవీతత్వాత్ బ్రహ్మసూత్రమితి స్మృతమ్’

బ్రహ్మతత్త్వాన్ని సూచించడానికి, వేదతత్త్వాన్ని సూచించడానికి బ్రహ్మసూత్రాన్ని (యజ్ఞోపవీతాన్ని) ధరించాలి. అదే ఉపవీతం. అంటే రక్షణ వస్త్రం. 

యజ్ఞోపవీతాన్ని, శిఖనూ తప్పనిసరిగా ధరించాలని స్మృతులు పేర్కొంటున్నాయి. యజ్ఞోపవీతం పరమ పవిత్రమైనది. అది ప్రజాపతి అయిన బ్రహ్మతో కలిసి పుట్టిందని ‘యజ్ఞోపవీతం పరమం పవిత్రం ప్రజాపతేర్యత్సహజం పురస్తాత్...’ అనే మంత్రం చెబుతోంది. 

యజ్ఞోపవీతాన్ని నవతంతువులతో (తొమ్మిది దారపుపోగులతో) నిర్మించాలి. ఒక్కొక్క తంతువునకు ఒక్కొక్క దేవత ఉంటాడని స్మృతుల కథనం -

‘ఓంకారో హోగ్నిశ్చ నాగశ్చ సోమః పితృప్రజాపతీ
వాయుః సూర్యశ్చ సర్వశ్చ తన్తుదేవా అమీ నవ
ఓంకారః ప్రథమే తంతౌ ద్వితీయేహోగ్నిస్థథైవ చ
తృతీయ నాగదైవత్యం చతుర్థే సోమదేవతా
పంచమే పితృదైవత్యం షష్ఠేచైవ ప్రజాపతిః
సప్తమే మారుతశ్చైవ అష్టమే సూర్య ఏవ చ
సర్వేదేవాస్తు నవమే ఇత్యేతాస్తంతు దేవతాః’

మొదటి తంతువులో ఓంకారం, రెండవ తంతువులో అగ్నిదేవుడు, మూడవ తంతులో నాగదేవత, నాలుగవ తంతువులో సోమదేవుత, ఐదవ తంతువులో పితృదేవతలు, ఆరవ తంతువులో బ్రహ్మదేవుడు, ఏడవ తంతువులో వాయుదేవుడు, ఎనిమిదవ తంతువులో సూర్యుడు, తొమ్మిదవ తంతువులో మిగిలిన దేవతలందరూ ఉంటారని ఈ శ్లోకాల్లోని పరమార్థం.

‘యజ్ఞోపవీతం’ కేవలం తంతు సముదాయం మాత్రమే కాదని అదొ తొంభైయారు విషయాలకు ప్రతీక అని సామవేదఛాందోగ్య పరిశిష్టం చెబుతోంది.

’తిథివారం చ నక్షత్రం తత్త్వవేదగుణాన్వితమ్
కాలత్రయం చ మాసాశ్చ బ్రహ్మసూత్రం హి షణ్ణవమ్’

ఈ శ్లోకంలో తాతపర్యం ఇది. 
  • ✹ తిథులు 15, 
  • ✹ వారాలు 7, 
  • ✹ నక్షత్రాలు 27, 
  • ✹ తత్త్వాలు 25, 
  • ✹ వేదాలు 4, 
  • ✹ గుణాలు 3, 
  • ✹ కాలాలు 3, 
  • ✹ మాసాలు 12 
  • ✹ మొత్తం 96. 
అంటే యజ్ఞోపవీతాన్ని ధరించిన వారికి తిథులలోనూ, వారాలలోనూ, నక్షత్రాలలోనూ, తత్త్వాలలోనూ, వేదాలలోనూ, గుణాలలోనూ, కాలాలలోనూ, మాసాలలోను పవిత్రత ఏర్పడి అవన్నీ ధరించిన వారికి శుభఫలాలను కలిగిస్తాయని అర్థం. ‘యజ్ఞోపవీతం’ తొంభైయారు కొలతలతో కూడి ఉండాలని ‘వశిష్ఠస్మృతి’ చెబుతోంది.

’చతుర్వేదేషు గాయత్రీ చతిర్వింశతికాక్షరీ
తస్మాచ్చతుర్గుణం కృత్వా బ్రహ్మతంతుముదీరయేత్’

నాలుగు వేదాల్లోనూ గాయత్రీ మంత్రం 24 అక్షరాలుగానే ఉపదేశించబడింది. అందువల్ల ఆ మంత్రంలోని అక్షరాల సంఖ్యకు నాలుగింతలుగా అంటే (24X4=96) తొంభైయారు తంతువులుగా యజ్ఞోపవీతాన్ని నిర్మించుకుని ధరించాలని ఉపదేశం. గాయత్రీ మంత్రాన్ని స్వీకరించే సమయంలో ధరించేది యజ్ఞోపవీతం. కనుక, గాయత్రీ మంత్రాక్షరాలకు నాలుగింతల సంఖ్యతో కూడిన తంతువులు ఉండాలని తాత్పర్యం.

యజ్ఞోపవీతాన్ని ఏ పరిమాణంలో తయారు చేసుకోవాలో సాముద్రిక శాస్త్రం చక్కగా ప్రబోధిస్తోంది.
’పృష్ఠదేశే చ నాభ్యాం చ ధృతం యద్విందతే కటిమ్
తద్ధార్యముపవీతం స్యాత్ నాతిలంబం నచోచ్చ్రితమ్
ఆయుర్హ రత్యతిహ్రస్వం అతిదీర్ఘం తపోహరమ్
యశో హరత్యతి స్థూలం అతి సూక్ష్మం ధనాపహమ్’

అంటే యజ్ఞోపవీతం నడుము వరకు మాత్రమే వేలాడుతుండాలి. దానికంటే పైన గానీ, క్రిందుగాగానీ ఉండడం మంచిది కాదు. మరీ చిన్నగా ఉంటే ఆయుష్యం తగ్గిపోతుంది. మరీ పొడవుగా ఉంటే చేసిన తపస్సు నశిస్తుంది. లావుగా ఉంటే కీర్తి అంతరిస్తుంది. మరీ సన్నగా ఉంటే ధనం నష్టమౌతుంది.

బ్రహ్మచారి ఒక యజ్ఞోపవీతాన్నీ, గృహస్థుడు రెండు యజ్ఞోపవీతాలను ధరించాలి. ఉత్తరీయానికి ప్రత్యామ్నాయంగా అదనంగా మరో యజ్ఞోపవీతాన్ని ధరించాలి. ఆరు నెలలు కాగానే యజ్ఞోపవీతం జీర్ణమైపోతుంది. కనుక ప్రతి ఆరు నెలలకు ఒకసారి యజ్ఞోపవీతాన్ని ధరించి, పాతబడిన దానిని తొలగించాలి. అలాగే శ్రావణ పూర్ణిమ రోజు మార్చుకోవాలి

యజ్ఞోపవీతాన్ని ధరించే సమయంలోనూ, తొలగించే సమయంలో నిర్ధిష్ట మంత్రాలను తప్పక పఠించాలి. మంత్ర పఠనం కాకుండా యజ్ఞోపవీతధారణ, విసర్జనలు పనికిరావు. అశౌచాలవల్ల (ఆప్తుల జనన, మరణ సమయాలలో) ఇతర అమంగళాలు కలిగిన సంధర్భాలలో విధిగా యజ్ఞోపవీతాలను మార్చుకోవాలి. యజ్ఞోపవీతాన్ని పరిహాసం కోసం వాడడం, ఇతర వస్తువులను కట్టి అపవిత్రం చెయ్యడం ఎంతమాత్రం పనికిరాదు. అలాచేస్తే సమస్తపాపాలు చుట్టుకుంటాయి. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే యజ్ఞోపవీతంలోని మన శరీరంలోని ప్రాణనాడులే! వాటిని ఎంత జాగ్రత్తగా కాపాడుకుంటామో, యజ్ఞోపవీత తంతువులను కూడా అంతే జాగ్రత్తతో సంరక్షించుకోవాలి. యజ్ఞోపవీతం మనిషి శ్రేయస్సుకోసం ఉపయోగపడాలే కానీ ప్రదర్శనకోసం కాదు. ప్రదర్శన కోసం వేసుకోనక్కరలేదు. ధర్మాలను ఆచరిస్తూ ధరించాలి. ఇదే యజ్ఞోపవీత మహిమ!

రచన: వేద, శాస్త్ర, స్మార్త,పురొహిత పరిషత్తు, శాంతి నగర్, ఖాదీ కాలనీ, తిరుపతి

Sunday, December 1, 2019

వర్ణం - జాతి - కులం - Varna Jaathi Kulaalu



'వర్ణం', 'జాతి', 'కులం'
ఇక్కడ మనం 'వర్ణం', 'జాతి', 'కులం' అనే మాటలకు గల అర్థాలను చూడటంకూడా బాగుంటుంది.
ముందుగా ఈ పదాలకు నిఘంటువులలో ఉన్న అర్థాన్ని చూద్దాం:
'వర్ణము' అనే పదానికి శ్రీ సూర్యరాయాంధ్ర నిఘంటువు (ఏడవ సంపుటం, ఆంధ్రప్రదేశ్‌ సాహిత్య అకాడమీ, హైదరాబాద్‌, జనవరి 1982, పేజీ 79) అనేక ఇతర అర్థాలలోబాటు 'బ్రాహ్మణ్యాదిజాతి (చాతుర్వర్ణ్యము) అన్న అర్థాన్ని ఇచ్చారు. అంటే ఇక్కడ 'వర్ణము', 'జాతి' అనే పదాలకు అసలు వ్యత్యాసమే లేదన్నమాట. పైగా 'వర్ణ్యము' ('వర్ణము' కాదు) అనే పదంకూడా కానవస్తోంది. 'వర్ణ్యము' అనే పదం ఈ నిఘంటువులో కానరాలేదు. 

ఇదే నిఘంటువులో 'జాతి' అనే పదానికి:
1. జన్మము, పుట్టుక, 
2. వంశము, కులము, 
3. (బ్రాహ్మణాది) వర్ణము, తెగ, వర్గము అనే అర్థాలను (తృతీయ సంపుటం, పే. 381) ఇచ్చారు.

ఇక్కడ, జాతి, వర్ణము, కులము, తెగ, వర్గము అనే మాటలన్నీ సమానార్థకాలుగానే ఉన్నాయి. 

అలాగే, 'కులము' అనే పదానికి:
1. వంశము, అన్వయము,
2. సజాతీయప్రాణి సమూహము (ఉదా. విప్రకులము, పకిక్షులము), 
3. గృహము, ఇల్లు, 
4. జనపదము' అనే అర్థాలు కానవస్తున్నాయి. (ద్వితీయ సంపుటం, పే. 325). ఇలా చూస్తే, 'వర్ణము', 'వంశము', 'కులము', 'జాతి', 'తెగ', 'వర్గము' అనే పదాలే కాదు, ఆఖరికి 'గృహము', 'ఇల్లు' అనే పదాలూ ఇవే అర్థంలో కనిపిస్తున్నాయి.

(చిత్రంగా వారాలకు సైతం 'కులాలు' ఉండటం విశేషం. వారాలు 3 రకాలు. మంగళ, శుక్ర వారాలు 'కుల వారాలు', ఆది, సోమ, గురు, శని వారాలు 'అకులవారాలు', ఒక్క బుధవారం మాత్రమే 'కులాకులవారము' అని శ్రీ సూర్యరాయాంధ్ర నిఘంటువు (ద్వితీయ సంపుటం, పే. 326) చెప్తోంది. అలాగే, గ్రహాలలోనూ వర్ణవిభాగం ఉండటం విశేషం. 

            క్రూరా భాను తమశ్వని ధ్వజకుజా శ్శు క్రార్య సౌమ్యేందవ 
            స్సౌమ్యాస్తే పురుషాః కుజార్కగురవో రాహ్విందు శుక్రాః స్త్రయః             
            తచ్ఛేషాస్తు నపుంసకా గురు భృగూ విప్రౌ కుజా ర్కౌ నృపా
            వైశ్యౌ చంద్ర బుధౌ తదవ్య కులజో మందస్తు వర్ణేశ్వరః'

అని 'జ్యోతిశ్శాస్త్రం'లో ఉంది. అంటే, గురు శుక్ర గ్రహాలు బ్రాహ్మణ గ్రహాలు; సూర్య అంగారక గ్రహాలు క్షత్రియ గ్రహాలు; చంద్ర బుధులు వైశ్య గ్రహాలు; శని శూద్ర గ్రహం. ఇదే విషయం 'సర్వార్థ చింతామణి'లోనూ, 'బృహజ్జాతకం'లోనూ ఉంది.)

'వంశోస్వవాయస్సంతానో వర్ణాస్స్యుః  బ్రాహ్మణాదయః 
విప్ర క్షత్రియ విట్ఛూద్రః  చాతుర్వర్ణ్య మితి స్మృతమ్‌'

అని 'గురుబాల ప్రబోధిక' (పేజీ 185)లో ఉందని శ్రీ చందూరి వేంకట సుబ్రహ్మణ్యంగారు తమ 'వర్ణవ్యవస్థలో బ్రాహ్మణులు' అనే పుస్తకం (కాశ్యప స్వాధ్యాయ  కేంద్రం, సికింద్రాబాద్‌ వారి ప్రచురణ, జూలై 2007, పేజీ 19)లో వివరిస్తున్నారు.

ఇక, 'కులం' అన్నది నివాసపరంగా వచ్చిందని ఒక భావన. 'కులము' అనే పదానికి 'గృహము', 'ఇల్లు' అనే అర్థాలు ఉన్నట్లు ముందుపేజీలో వివరించటం జరిగింది. 

'జాతి' అనే పదానికి 'జాయత ఇతి జాతిః' అంటే 'ప్రాదుర్భవించునది' అని 'శబ్దరత్నాకరం'లోని అర్థం. పుట్టునది జాతి అని అర్థం. లేదా 'పుట్టుకతో వచ్చునది' అని అర్థం చెప్పుకోవాలి. పుట్టుకతో వచ్చేది జాతి అన్నమాట.  

వాల్మీకి రాసిన శ్రీమద్రామాయణంలోని యుద్ధకాండలో 131 సర్గలోని ఒక శ్లోకంలో
'బ్రాహ్మణాః క్షత్రియా వైశ్యా శ్శూద్రా లోభవివర్జితాః
స్వకర్మనుప్రవర్తతే తుష్టాఃస్వైరేవ కర్మభిః'
అని ఉంది. అంటే తమతమకు విధింపబడిన కర్మవృత్తులల్లోనే ఉంటూ, ఇతర వృత్తులవారు గొప్పవారనే భావం లేకుండా 'బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య, శూద్రులు లోభములు లేనివారై, తమతమ కర్మల చేత సంతుష్టులై, తమ తమ కర్మలయందే ప్రవర్తించుచున్నారు' అని అర్థం. ఈ శ్లోకాన్ని బట్టి చూస్తే, నాలుగు వర్ణాలూ రామాయణ రచనా కాలానికే ఉన్నాయన్నది స్పష్టం.
అయితే, చరిత్ర దృక్కోణంలో చూస్తే, ఆంధ్రదేశములో వర్ణాశ్రమ పద్ధతి లేకుండెను. ఈ యుగమునుండియే (అంటే, సుమారు క్రీ.పూ. 5 లేదా 4వ శతాబ్దకాలం నుండి) తెలుగు దేశమున చాతుర్వర్ణ్య విభాగము పాదుకొనెను' అంటారు ఆచార్య శ్రీ ఖండవల్లి లక్ష్మీరంజనం గారు తమ 'ఆంధ్రుల చరిత్ర-సంస్కృతి' గ్రంథంలో (పే.92).
'జన్మనా జాయతే శూద్రః సంస్కారా ద్ద్విజ ఉచ్చతే
వేదపాఠీ భవే ద్విప్రః బ్రహ్మజ్ఞానాత్తు బ్రాహ్మణః'
అని కూడా ఉంది. అంటే, పుట్టుకతో అందరూ శూద్రులే అయినా, తమతమ విధినిర్వహణ సంస్కారాలనుబట్టి ద్విజులుగానూ, వేదపాఠాలను చదవటం వల్ల విప్రులుగానూ, బ్రహ్మజ్ఞానం పొందటం చేత బ్రాహ్మణులు గానూ అవుతారని శంకరాచార్యులవారు వివరించారు. 

అచ్చం ఇలాంటి భావమే బౌద్ధమతంలోనూ ఉండటం విశేషం. ప్రియదస్సి థేరా (ప్రియదర్శి థేరా) అనువదించిన సుత్త నిపట 1.7వ సలసుత్త పాదం 12లో ఇలా ఉంది:
'Not by birth is one is an outcast, not by birth is one a brahman. By deed one becomes an outcast, by deed one becomes a brahman.'

శంకరాచార్యులవారు చెప్పిన దాంట్లో ద్విజులు, విప్రులు, బ్రాహ్మణులు అన్న మూడు వేర్వేరు పదాలున్నాయి. ప్రస్తుతం ఈ మూడు పదాలకూ ఒకే అర్థం ఉన్నా, ఒకప్పుడు ఈ మూడు పదాలూ భిన్నమైనవనీ, వాటి అర్థాలలో వ్యత్యాసాలు ఉండేవనేది స్పష్టం. అంటే, ఇప్పుడు సమాజంలో బ్రాహ్మణులుగా చెప్పుకుంటున్నవారు బ్రహ్మజ్ఞానాన్ని పొందటం లేదా సాధించుకోవటం అవసరమన్నదీ అర్థమవుతోంది.

ఋగ్వేదంలో సుప్రసిద్ధమైన 'పురుష సూక్తం' (10.90.12)లో 'బ్రాహ్మణోస్య ముఖమాసీత్‌' అనీ ఉంది. దాని పూర్తి పాఠం ఇది:
'బ్రాహ్మణోస్య ముఖమాసీత్‌
బాహూ రాజన్యఃకృతః
ఊరూ త న్య యద్వైశ్యః
పద్భాం శూద్రోఅజాయత '
                (ఋగ్వేద దశమ మండలం).

ఇదే, తైత్తిరియారణ్యకమ్‌ - తృతీయ ప్రశ్న - 5లో కూడా ఉంది. (సస్వర వేదమంత్రాలు, శ్రీరామకృష్ణ మఠం, మైలాపూర్‌, చెన్నై వారి ప్రచురణ, 2006, పే.484).

అంటే, సహస్ర శీర్షుడు, సహస్రాక్షుడు, సహస్రపాదుడు, సర్వవ్యాపకుడు అయిన మహాపురుషుని ముఖమే 'బ్రాహ్మణుడు' అయింది.
అంటే, బ్రాహ్మణుని జన్మ ఆ విశ్వవ్యాపకుడైన విరాట్‌పురుషుని నోటి నుంచి జరిగిందని అర్థం. 
బౌద్ధ జన సామాన్యానికి ఉద్దేశించిన బుద్ధుని బోధనల సంక్షిప్తరూపమే 'ధమ్మపదం'. ఇందులో 26 'వర్గం'లు ఉన్నాయి. 26వ వర్గం 'బ్రాహ్మణ వర్గం'.

ఈ అధ్యాయంలో గౌతమ బుద్ధుడు ఎవరిని 'బ్రాహ్మణుల'ని అనాలో  వివరంగా చెప్పారు. అది ఎలాగున్నా, బుద్ధుని కాలానికే బ్రాహ్మణులు, ఇతర వర్ణాలవారూ ఉన్నారనేది స్పష్టం చేస్తోంది. 

కోవెల్‌ అనువదించి, ఫాస్‌బౌల్‌ సంపాదకత్వంలో 1895-1913 ప్రాంతంలో లండన్‌లో ప్రచురితమైన జాతకకథల వల్లా మనకు వర్ణవ్యవస్థ గురించిన కొంత సమాచారం లభిస్తోంది.

జాతక కథలనేవి బుద్ధుని పూర్వజన్మ గాథలుగా భావిస్తారనేది తెలిసిందే! భీమసేన జాతక కథ ప్రకారం - ఆంధ్రదేశంలో వర్ణవ్యవస్థ అనాదిగానే ఉంది. ఆ జాతక కథానుసారం, బోధిసత్త్వుడు ఒక బ్రాహ్మణుడుగానే జన్మించి, తక్షశిలలో తన విద్యాభ్యాసాన్ని పూర్తి చేసి, తర్వాత వాస్తవిక ఆచరాణాత్మక అధ్యయనం కోసం ఆంధ్రదేశానికి వచ్చాడు. ఆ సమయంలో ఒక వైశ్యుడు బోధిసత్త్వుడిని మోసగించాడు. తర్వాత కథ ఎలా ఉన్నా, ఈ కథ వల్ల రెండు అంశాలు స్పష్టం అవుతున్నాయి. 

1. విద్యాభ్యాసం కోసం బోధిసత్త్వుడు వచ్చాడు కనుక ఆయన వచ్చేనాటికే ఆంధ్రదేశంలో వేదాధ్యయనం విస్తృతంగా ఉండేది.
2. ఆయన ఒక వైశ్యుని చేతిలో మోసగింపబడటం ఎలా ఉన్నా, అప్పటికే వర్ణవ్యవస్థ కూడా బాగా కుదురుకుని ఉందన్నది స్పష్టం.

ఈ విషయాలను ఆ తర్వాత కాలంనాటి చరిత్రాంశాలు కూడా నిర్ధారిస్తున్నాయి. 

వైదికంలో సూత్రాలను రాసిన వారిలో ఒకరైన ఆపస్తంబుడి కాలానికే (సుమారు క్రీ.పూ. 5 - 3 శ.) వర్ణవ్యవస్థ ఉందని సుపస్రిద్ధ పరిశోధకులు శ్రీ బి.ఎస్‌.ఎల్‌. హనుమంత రావు (Religion in Andhra, 1957, P-47) అంటున్నారు. అలాగే, అంతక్రితం ఇతర మతాలలో ఉన్న ఆచార వ్యవహారాలను సున్నితంగా హైందవ మతంలో కలిపి, వాటిని అథర్వ(ణ) వేదంలో ప్రవేశపెట్టిందీ ఆపస్తంబుడేననీ శ్రీ హనుమంత రావు వివరిస్తున్నారు. పురాణ రచనకూడా ఆపస్తంబుని కాలం నుంచే ఆరంభం అయి ఉంటుందనీ ఆయన అభిప్రాయం.
వివాహాలు
వివాహాలు
అదెలా ఉన్నా, నేడెంతగానో అభివృద్ధి చెందిన 'సోషియాలజీ' అనే సామాజిక శాస్త్రం ప్రకారం చూసినా, సమాజంలో ఆనాటి అవసరాలను బట్టి బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య, శూద్ర అనే చాతుర్వర్ణాలు రూపొంది ఉంటాయి. ఇటువంటి చాతుర్వర్ణ వ్యవస్థ ప్రాచీనకాలంలోని ఈజిప్టు, బాబిలోనియాలతోబాటు చైనాలో కూడా ఉండేదని ఒక వాదం. అయితే, వారిని పూజారులు (priests), పాలకులు (rulers), వృత్తిదారులు (artisans), బానిసలు (slaves) అనే వారని తెలుస్తోంది. అలాగే, ప్రాచీన ఇరాన్‌లో 'పిస్త్రీ' అనే నాలుగు వర్గాలు ఉండేవి. అవికూడా దాదాపు మన చాతుర్వర్ణ్యాలలాంటివేనని పరిశోధకుల అభిప్రాయం.మౌర్యుల కాలంలో మన దేశాన్ని సందర్శించిన తర్వాత మెగస్థనీస్‌ రాసిన పుస్తకం 'ఇండికా'. ఇది నాటి సింధు దేశం అయిన నేటి 'ఇండియా'ను గురించిన ఎంతో సమాచారం అందిస్తోంది. ఆయన రాసినదాని ప్రకారం, అప్పట్లో భారతదేశంలో ఏడు వర్గాలు ఉండేవి.

పరస్పర వివాహాలు, అంతర్గత వివాహాలు ఉన్న వర్గాలు
ఇవి
  • 🟐 వేదాంతులు (philosophers), 
  • 🟐 రైతులు (peasants), 
  • 🟐 పశుకాపరులు (herdsmen), 
  • 🟐 వృత్తిపనివారు మరియు 
  • 🟐 వ్యాపారులు (craftsmen and traders), 
  • 🟐 సైనికులు (soldiers), 
  • 🟐 ప్రభుత్వ ఉద్యోగులు (government officials), 
  • 🟐 రాజసలహాదారులు (councillors) అనేవే ఇవి. 
ఈ విభజన మనకు తప్పుగా కనిపించినా, మనం ఇప్పుడు చూస్తున్న జాతివర్ణాల వ్యత్యాసాలు ఆయన దృష్టికి రాలేదంటే అప్పుడు అవి లేకపోవటమే కారణం అంటారు ప్రముఖ చరిత్రకారులు శ్రీ ఏ.ఎల్‌.బాషమ్‌ తమ 'ది వండర్‌ దట్‌ వాజ్‌ ఇండియా ('The Wonder That was India, p.147) లో..

రెండు వర్గాలవారూ తమతమ పరిధులను నిర్ణయించుకునే ప్రయాసలలోనే 'వర్ణాలు' రూపొంది ఉంటాయని భావన. ఉత్తర ప్రాంతాలవారు శీతల ప్రదేశాలనుంచి రావటంతో వారు రవ్వంత శ్వేతవర్ణంలో ఉండగా, తీవ్ర ఉష్ణప్రదేశమైన దక్షిణాదివారు నల్లగా ఉండేవారు.

ఈ శరీర 'వర్ణాల' మధ్య తేడాలే మన ఇప్పటి వర్ణవ్యవస్థకు పునాదులు అయి ఉంటాయనుకోవచ్చు. ఆర్యుల వరకే చెప్పాలంటే, చిన్న పిల్లలు, సన్యాసులు, వితంతువులు తప్ప తక్కిన అందరూ ఒకే 'వర్ణాని'కి చెందినవారన్న భావనా ఉండేది. చిన్న పిల్లలు, సన్యాసులు, వితంతువులు అప్పటి ఆర్య సమాజంలో భాగస్వాములు కాకపోవటం విశేషం. ఈ శరీర 'వర్ణాల' మధ్య భేదాలే క్రమంగా వివిధ సామాజిక వర్గాలకు రూపు కల్పించి ఉంటాయన్నమాట!!

ఉపనయన సమయంలో ధరించే యజ్ఞోపవీత 'వర్ణం' ఆధారంగానే 'వర్ణం' అనే మాట ఏర్పడిందనీ, అది క్రమంగా కులాలను సూచించే పదంగా మారిందనీ అనేవారూ ఉన్నారు. బ్రాహ్మణులు తెలుపు రంగుతో తయారైన నూలు యజ్ఞోపవీతాన్ని, క్షత్రియులు ఎరుపు రంగు ఉన్ని (ఊలు) యజ్ఞోపవీతాన్ని, వైశ్యులు పసుపు రంగు లినెన్‌ (linen) యజ్ఞోపవీతాన్ని ధరించాలని ఉండేది. వారు ధరించే యజ్ఞోపవీతాన్ని బట్టి ఆనాడు కుల నిర్ధారణ జరిగేదనీ. అది క్రమంగా అదే కులానికి మరో పేరైన 'వర్ణం' అయిందనీ కొందరు అంటారు.

'కులమ్‌' అంటే నివాసం. 'ఆయా కులాలకు చెందిన వాళ్లు ఆయా నివాసాలకు చెందిన వాళ్లు అని అర్థం' అంటారు రాణి శివశంకర శర్మ, తమ 'The Last Brahmin' అనే పుస్తకం, పేజీ 192లో. 
ఇక్కడ చెప్పుకోవాల్సిన అంశం మరొకటీ ఉంది - చేసే వృత్తుల ప్రకారంగా, మన సమాజంలో వేలాది 'జాతులు' కూడా చోటు చేసుకున్నాయి. అంటే, ప్రాథమికంగా 'వర్ణాలు' వేరు, 'జాతులు' వేరు అన్నమాట. అప్పట్లో 'వర్ణం' అనే మాట 'వర్గం' (class)ను సూచించగా, 'జాతి' (caste) అనేది ఇప్పటి 'కులం' అనే అర్థాన్ని సూచించేదిగా ఉండేది. ఈ 'జాతులు' పెరుగుతూ, తరుగుతూ  ఉండటం, ఈ 'జాతుల'లో కొత్తవి కొన్ని పుడుతూ, కొన్ని కాలక్రమేణా కనుమరుగు అవుతూ వచ్చినా, యుగాల తరబడిగా వర్ణాలు మాత్రం నాలుగుగానే ఉండటమూ గమనించాలి. ఒకానొక కాలంలో జాతుల సంఖ్య 3000ను దాటిపోయినట్లూ తెలుస్తోంది. 

16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసువారు మన దేశానికి వచ్చినప్పుడు, వాళ్లు మన సమాజం అనేక వర్గాలు, బృందాలుగా విడిపోయి ఉండటం గమనించి, వాటిని వారు 'castes అనటం ఆరంభించారు. పోర్చుగీస్‌ భాషలోని 'casta' అనే పదంనుంచి caste పదం ఆవిర్భవించింది. పోర్చుగీస్‌ భాషలో casta  అంటే tribe (తెగ) అని అర్థం. అయితే, cast లేదా caste అనే పదం జర్మన్‌ భాషనుంచి వచ్చిందనీ, దీనికి 'తెగ' అనే అర్థం ఉందని బ్రౌన్‌ నిఘంటువు (1987, పే. 146) చెప్తోంది.

ఏమైనా, మనదేశంలోని చాతుర్వర్ణ వ్యవస్థను ఎవరు, ఎప్పుడు సృష్టించినా, అది ఎలా రూపొందినా, అది ఒక సామాజిక అవసరాన్ని, ఒక సామాజిక బాధ్యతనూ నిర్వహించింది అన్నది వాస్తవం. పైగా, ఒక కులంలో పుట్టటం అనేది ఒక వ్యక్తి చేతిలో లేదు, అది అలా జరిగిపోతుంది. ఒక మతంలో పుట్టినవారు కొందరు, కొంతకాలానికి తమ అభిమతం మేరకు, అవసరం మేరకు మతం మార్చుకుంటున్నట్లుగా, ఇప్పుడు కులం మార్చుకునే వీలు ఉండటంలేదు. (ఒకప్పుడు ఇదీ ఉండేది. క్షత్రియుడైన విశ్వామిత్రుడు బ్రాహ్మణుడు కావడం ఇలాగే సంభవించింది. వేదవ్యాసుడు, శుకుడుసైతం ఇలాగే బ్రాహ్మణులు కాగలిగారు.)

అందుచేత, ఎవ్వరూ తాము ఫలానా కులంలో పుట్టామని బాధపడవలసిన పనీలేదు. బాధపడి ప్రయోజనమూ లేదు. ఆ కులంలో కొనసాగవలసిందే... ఆ కులంలో  ఉన్నందుకు వేరే కులాల వారిని తక్కువ ఎక్కువగా చూడాల్సిన పనీలేదు. పుట్టిన కులం గురించి గర్వపడటంలో తప్పు లేదు, వేరే కులాన్ని నిందిస్తే తప్పు, తక్కువగా చూస్తే తప్పు. 

బ్రాహ్మణులు సమాజంలో దైవచింతనను పెంచాలనీ, సమాజహితం కోరే పురహితులుగా ఉండాలనీ నాటి వ్యవస్థ నిర్దేశించింది. సమాజం అప్పగించిన బాధ్యతలను చాలాకాలంపాటు, బ్రాహ్మణులు సక్రమంగా నిర్వహించినట్లు చరిత్ర ఆధారాలు ఉన్నాయి. అయితే, కాలక్రమేణా సంఘంలో వచ్చే మార్పులకు అనుగుణంగా బ్రాహ్మణులు సైతం తమను తాము మార్చుకునే క్రమంలో, వారు కూడా చాలా మార్పులకు లోనైన మాట వాస్తవం.

ఈ విధంగా బ్రాహ్మణులు పలు మార్పులకు లోనయ్యారు కానీ, వారు ఈ కులవ్యవస్థకు కారకులూ కారు, వారు ఈ కులవ్యవస్థను పెంచిపోషించిన వారూ కాదు. ఒక సమాజం రూపు దిద్దుకునేటప్పుడు తనకు అవసరమైన రీతిలో అది తన్ను తాను రూపొందించుకుంటున్నది వాస్తవం. బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య కులాలు ఒక తీరైనవైతే, కుమ్మరి, మ్మరి, చాకలి (రజకులు అనేది వీరి ఆధునిక నామధేయం) వంటివి కూడా వారు చేపట్టిన ఆయా వృత్తులపరంగా ఏర్పడినవేనన్నదీ, ఇవన్నీ సమాజం రూపొందించుకున్నవే తప్ప, ఎవరో ఏర్పరిచినవి కావన్నదీ సత్యం. బహుశా కొంత కాలం తర్వాతకు, ఈ కులాలన్నీ కునుమరుగై, కొత్తగా 'సాఫ్ట్‌వేర్‌ కులం', 'హార్డ్‌వేర్‌ కులం', 'ఇంజనీర్‌ల కులం', 'పైలట్‌ల కులం', 'గుమాస్తాల కులం' వంటివీ ఏర్పడతాయేమో!! 

అసలు 'భారతదేశంలో వర్ణవ్యవస్థను నిర్మూలించాలని జరిగిన ప్రయత్నాలన్నీ అనేక కారణాల వల్ల విఫలం అయ్యాయి. బసవేశ్వరుడు, కబీర్‌, రామానంద్‌ వంటి వారు తమ అనుయాయులతో చేసిన కులనిర్మూలన యత్నాలు - చిత్రంగా మరికొన్ని కొత్త కులాల ఆవిష్కరణకు దారి తీశాయి... సిక్కులు, ముస్లిములు, సిరియన్‌ క్రిస్టియన్లు, రోమన్‌ కేథలిక్కులు... అన్నింటిలోనూ కుల విభజనలు జరిగాయి, వ్యాపించాయి' అంటూ విశ్లేషిస్తారు శ్రీ ఏ.యల్‌.బాషమ్‌. (The Wonder That was India, పేజీ 151).

అనువాదం - మూలము: వైదిక బ్రాహ్మణ's 

GAU NATURALS - Swadesi Products

Cow Based Cultivated Rice,Dals,Spices.Hand Churned DESI COW GHEE,Panchgavya Products,Ayurvedic Products..
స్వదేశీ గోవు ఆధారిత ప్రకృతి వ్యవసాయం లో పండించిన పంట ఉత్పత్తులు, చేతితో విసిరిన పప్పులు,గానుగ నూనె లు, గోశాల లో తయారు చేసిన ఆవు నెయ్యి, పళ్ళపొడి సబ్బు లు షాంపూలు,ఫినాయిల్ మరెన్నో స్వదేశీ ఉత్పత్తుల సమాహారమే - గౌ నాచురల్స్. www.gaunaturals.com